RSS
czwartek, 13 września 2007
Traktat Trzech Czarnych Orłów 1732, Utworzenie Autonomii Palestyńskiej 1993

Traktat Trzech Czarnych Orłów 1732, Utworzenie Autonomii Palestyńskiej 1993
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 13 września
Wydarzenia w Polsce
1195 - W Małopolsce nad rzeką Mozgawą miała miejsce jedna z bardziej krwawych bitew okresu rozbicia dzielnicowego pomiędzy oddziałami Mieszka Starego i wojewody krakowskiego Mikołaja.
1637 - Cecylia Renata, żona Władysława IV Wazy została koronowana w katedrze św. Jana w Warszawie.
1732 - Rosja, Austria i Prusy zawarły traktat Loewenwolda (tzw. przymierze trzech czarnych orłów), dotyczący następstwa tronu w Polsce.
1900
- Cesarz Franciszek Józef I zagroził deputacji polskiej utratą autonomii Galicji w razie dalszych roszczeń niepodległościowych.
1934 - Polska wypowiedziała traktat mniejszościowy.
1944 - 44. dzień powstania warszawskiego: Po raz pierwszy od początku powstania samoloty radzieckie dokonały zrzutów broni i żywności nad terenem Śródmieścia.
1978 - Drużyna piłkarska KKS Lech Poznań rozegrała swój pierwszy mecz w europejskich pucharach z MSV Duisburg na wyjeździe, przegrywając 5:0.
1995 - Legia Warszawa jako pierwszy polski klub piłkarski awansowała do Ligi Mistrzów, wygrywając u siebie z Rosenborg Trondheim 3:1.
2003 - Wyłączono nadajniki śląskiego Rock Radia w wyniku konfliktu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji.
2006 - Doszczętnie spłonęła zabytkowa cerkiew w Komańczy.

Wydarzenia na świecie
509
p.n.e. - Dokonano konsekracji świątyni Jowisza Kapitolińskiego w Rzymie.
533 - Wojna cesarstwa wschodniorzymskiego z Wandalami: Miała miejsce bitwa pod Ad Decimum.
604 - Sabinian został wybrany papieżem.
1515 - Stoczono bitwę pod Marignano.
1557 - Mistrz zakonu inflanckiego Wilhelm Fürstenberg podpisał traktat pozwolski, w którym zakon zobowiązywał się do sprzyjania Litwie.
1759 - Wojna siedmioletnia: wojska brytyjskie pokonały Francuzów w bitwie na Równinie Abrahama.
1791 - Ludwik XVI podpisał nową francuską konstytucję.
1866 - Rada Miasta Krakowa wybrała na Prezydenta Józefa Dietla.
1906 - Miał miejsce lot pierwszego samolotu w Europie.
1922 - W miejscowości Al-Azizija w Libii zarejestrowano najwyższą temperaturę na Ziemi, 57,8°C.
1940 - Włochy zaatakowały Egipt.
1940 - Niemieckie bomby zniszczyły Pałac Buckingham w Londynie.
1968 - Albania opuściła Układ Warszawski.
1993 - Jaser Arafat i Icchak Rabin podpisali układ zapowiadający utworzenie Autonomii Palestyńskiej.
1995 - Amerykańska telewizja CBS wyemitowała pierwszy odcinek serialu obyczajowego Central Park West.
1999 - W Moskwie w Rosji doszło do wybuchu bomby. Zginęło 119 osób.
2000 - Hiszpańskie i francuskie służby bezpieczeństwa przeprowadziły operację, w wyniku której aresztowano 36 kluczowych członków ETA.
2003 - Ponad 100 osób zginęło w Korei Południowej po przejściu huraganu 'Maemi'. 

Traktat Loewenwolda, przymierze trzech czarnych orłów –podpisany 13 września 1732 roku w Wiedniu tajny układ, pomiędzy Austrią i Rosją, (13 grudnia dołączyły do niego Prusy), dotyczący sukcesji tronu w Polsce w przypadku spodziewanej niedługo śmierci Augusta II. Nigdy nie ratyfikowany, traktat ten był w rzeczywistości manewrem dyplomatycznym Rosji i Austrii, które chciały odciągnąć Prusy od powstającego właśnie sojuszu sasko-francuskiego.

Sygnatariusze układu zobowiązali się wzajemnie, że podczas wolnej elekcji po śmierci Augusta II nie poprą przedstawiciela dynastii Wettynów ani Stanisława Leszczyńskiego. Uzgodniono wspólnego kandydata, którym został portugalski infant Don Emanuel Bragança. Uzgodniono także, że w wypadku wygaśnięcia w księstwie Kurlandii i Semigalii rodu Kettlerów, by uniemożliwić wcielenie tych ziem do Rzeczypospolitej mocarstwa osadzą na tronie kurlandzkim królewicza pruskiego Augusta Wilhelma Hohenzollerna. Porozumienie zostało wynegocjowane przez rosyjskiego posła w Berlinie – Karla Gustawa von Loewenwolde. Układ był skierowany przeciwko Francji, popierającej Stanisława Leszczyńskiego i związanej traktatem sojuszniczym z Saksonią.

Mocarstwa starały się wykazać pozory praworządności i wykorzystały to, że Stanisław Leszczyński był na mocy konstytucji sejmowych, inspirowanych przez Augusta II, skazany na banicję, co pociągało za sobą również niemożność sprawowania urzędów w Polsce. Rozmieszczenie wojsk na granicach Rzeczypospolitej uzasadniono więc przewrotnie ochroną polskiej wolności do swobodnego wyboru władcy i uniemożliwieniem obcym mocarstwom (Francja) narzucenia Polakom banity.

Don Emanuel był kandydatem dość egzotycznym. W rzeczywistości Rosja, Austria i Prusy nie miały nic przeciwko synowi Augusta II, który ostatecznie został królem Polski jako August III 

Autonomia Palestyńska (arab.: السلطة الوطنية الفلسطينية - As-Sulta al-Watanijja al-Filastinijja; hebrajski: הרשות הפלסטינית - Haraszut Hafalastinit) jest tymczasową strukturą administracyjną zarządzającą obszarem Strefy Gazy i częścią Zachodniego Brzegu, znanych łącznie pod nazwą Palestyny.

Powszechnie stosowana w Polsce nazwa Autonomia Palestyńska nie odpowiada dokładnie nazwie oficjalnej, której tłumaczenie to Palestyńskie Władze Narodowe. Dodatkowo, termin Autonomia Palestyńska jest powszechnie w Polsce utożsamiany z państwem palestyńskim jako terytorium składającym się ze Strefy Gazy i części Zachodniego Brzegu. Jest to błąd - Państwo Palestyna i Autonomia Palestyńska to dwie różne rzeczy.

Państwo Palestyna zostało proklamowane w listopadzie 1988 roku w Algierze przez Palestyńską Radę Narodową. Nie posiada jednak suwerenności nad żadnym obszarem i nie jest państwem w myśl prawa międzynarodowego. Państwo palestyńskie de facto nie powstało na terenach, których dotyczy deklaracja z 1988 roku. Istniejące organy Autonomii Palestyńskiej nie są organami państwa palestyńskiego.

Historia i system polityczno-prawny
(Autonomia Palestyńska) zostały ustanowione w 1994 roku w wyniku porozumień z Oslo, na okres 5 lat - do czasu ostatecznego porozumienia pokojowego. Porozumienie nie zostało zawarte, a tymczasowe władze rządzą do tej pory. W gestii władz palestyńskich znajdują się obszary A i B Palestyny (zob. niżej).


W latach 1994-2004 prezydentem Autonomii był Jaser Arafat. W styczniu 1996r. przeprowadzono wybory do Palestyńskiej Rady Legislacyjnej(parlamentu), które wygrała partia Fatah. Przewodniczącym parlamentu został Ahmed Korei. W 2003r. utworzono urząd premiera Autonomii Palestyńskiej. Od kwietnia do października obowiązki premiera sprawował Mahmud Abbas, jednak zrezygnował po konflikcie z Arafatem. Następcą Abbasa został Korei. Nowym szefem parlamentu został Rauhi Fattouh.Po śmierci Arafata w listopadzie 2004r. nowym prezydentem tymczasowo został Rauhi Fattuh, a następnie w styczniu zaprzysiężono na stanowisku prezydenta Autonomii- Abbasa. W wyniku zmian w ordynacji wyborczej w styczniu 2006r. przeprowadzono wybory parlamentarne w Strefie Gazy, Zachodnim Brzegu Jordanu i Jerozolimie Wschodniej. Wybory okazały się klęską Fatah. Nowym premierem został Ismail Hanija z Hamasu, a jego partyjny kolega-Abdel Aziz Duwaik szefem parlamentu. Jednak rząd Hamasu miał duże problemy związku z odcięciem pomocy z USA i UE. Rządy Hamas upłynęły pod znakiem konfliktu z Abbasem, często starć zbrojnych. W czerwcu 2007r. nastąpiła eskalacja konfliktu, prezydent Abbas rozwiązał parlament i rząd, wprowadził stan wyjątkowy i zapowiedział przeprowadzenie przyspieszonych wyborów. Jednak w wyniku walk Hanije i Hamas nadal rządzą w Gazie, zaś na Zachodnim Brzegu sytuację kontroluje nowy rząd Salama Fajjada oraz fatahowskie służby bezpieczeństwa i wojsko. Stosowana jest kara śmierci. Władzę ustawodawczą sprawuje Rada Legislacyjna. Władzę ustawodawczą prezydent z radą ministrów kierowaną przez premiera. Prezydent jak i Rada Legislacyjnasą wybierane w wyborach bezpośrednich.


Obszary zarządu Palestyny

Na skutek nacisków społeczności międzynarodowej, w szczególności krajów arabskich, terytoria te podzielono na obszary o różnym statusie:

status A - tereny pod kontrolą palestyńską: Strefa Gazy, kilka większych miast na Zachodnim Brzegu
status B - tereny pod kontrolą mieszaną: Palestyńczycy sprawują tam władzę, ale kontrolę wojskową sprawuje armia izraelska,
status C - tereny pod kontrolą izraelską: obejmują kolonie żydowskie, drogi dojazdowe do nich oraz punkty strategiczne (np. wzgórza, źródła wody). 
źródło:wikipedia

00:07, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
środa, 12 września 2007
Wiktoria wiedeńska króla Jana III Sobieskiego 1683, 490 p.n.e stoczono Bitwę pod Maratonem
Wiktoria wiedeńska króla Jana III Sobieskiego 1683, 490 p.n.e stoczono Bitwę pod Maratonem
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 12 września
Wydarzenia w Polsce 
1635 - W Sztumskiej Wsi zawarto rozejm polsko-szwedzki.
1683 - Bitwa pod Wiedniem, zakończona zwycięstwem Jana III Sobieskiego
1917
- Powstała Rada Regencyjna Królestwa Polskiego.
1944 - 43 dzień powstania warszawskiego: Próby zdobycia Czerniakowa przez Niemców.
1945 - Władze PRL zerwały konkordat ze Stolicą Apostolską.
1989 - Sejm udzielił wotum zaufania rządowi Tadeusza Mazowieckiego, pierwszego niekomunistycznego premiera w powojennej historii Polski.

Wydarzenia na świecie
490 p.n.e. Stoczono Bitwę pod Maratonem. Wojska ateńskie i platejskie pokonały armię perską.
1213 - Miała miejsce bitwa pod Muret.
1683 - Stoczono bitwę pod Wiedniem zwaną odsieczą wiedeńską. Wojskami polskimi dowodził król Jan III Sobieski.
1934 - Utworzono Ententę Bałtycką.
1938 - Neville Chamberlain, premier Wielkiej Brytanii, na spotkaniu w willi Hitlera w Obersalzbergu, omówił sprawę niemieckich roszczeń terytorialnych wobec części Czechosłowacji, zwanej Sudetenland.
1939 - Na konferencji aliantów w Abbeville we Francji zdecydowano o nieudzielaniu Polsce pomocy w walce z Niemcami.
1940 - Odkryto paleolityczne malowidła naskalne w Lascaux we Francji.
1942 - Niemiecka łódź podwodna U-156 storpedowała i zatopiła u wybrzeży Afryki Zachodniej brytyjski liniowiec Laconia ze 136-osobową załogą, 80 cywilami, 268 brytyjskimi żołnierzami oraz 1800 włoskimi jeńcami strzeżonymi przez 160 żołnierzy polskich.
1943 - Benito Mussolini został odbity z niewoli przez niemieckich spadochroniarzy.
1953 - Nikita Chruszczow został wybrany na I sekretarza KC KPZR.
1958 - Zaprezentowano pierwszy układ scalony zaprojektowany przez Jacka Kilby'ego.
1968 - Wojska Układu Warszawskiego zostały wycofane z Czechosłowacji.
1974 - W Etiopii obalono cesarza Hajle Syllasje.
1980 - W Turcji doszło do zamachu stanu.
1992 - Mae Carol Jemison została pierwszą Afroamerykanką, która poleciała w kosmos.
2003 - ONZ zniosła sankcje wobec Libii. 

Bitwa pod Wiedniem – bitwa stoczona 12 września 1683 roku między wojskami polsko-austriacko-niemieckimi, pod dowództwem Jana III Sobieskiego, a armią Imperium osmańskiego pod wodzą wezyra Kara Mustafy pod Wiedniem. 
Zakończyła się przegraną Turcji, która nie podniosła się już po tym uderzeniu i przestała stanowić zagrożenie dla ówczesnej Europy.

Geneza 
W 1682 roku wybuchło w należącej do Austrii części Węgier (obecnej Słowacji) powstanie antyhabsburskie. Na jego czele stanął Emeryk Thököly. Turcy, zajmujący pozostałą część Węgier, starali się je wykorzystać i, mimo upadku powstania, Wielka Porta zbroiła się i szykowała do nowej wielkiej wyprawy wojennej. W obliczu zagrożenia tureckim najazdem, cesarz Leopold I zawarł, 1 kwietnia 1683 roku, z Janem III Sobieskim przymierze skierowane przeciwko Turcji. W traktacie zawarty był punkt, który stanowił, że w obliczu zagrożenia którejkolwiek ze stolic (Kraków albo Wiedeń), druga strona pośpieszy na pomoc.

Sobieski obawiając się, że uderzenie na Rzeczpospolitą może nastąpić z terenu Podola, zgromadził pośpiesznie w Małopolsce 36 tys. wojska koronnego, fortyfikował Lwów i Kraków. Turcy jednakże w kwietniu zaatakowali Austrię i omijając forteczne punkty oporu, już 15 lipca olbrzymia armia wielkiego wezyra Kara Mustafy, określana przez historyków na 90-140 tys. ludzi, obległa Wiedeń, stolicę Cesarstwa.
Odsiecz 
Załoga Wiednia, dowodzona przez hrabiego Ernsta Rüdigera von Starhemberga, broniła się przez cały lipiec i sierpień. Po dwóch miesiącach oblężenia, liczebność obrońców spadła z początkowych 18 tysięcy do niespełna 5 tys. żołnierzy. Ponaglany przez Austriaków i papieża do realizacji warunków traktatu, Sobieski zabrał z Krakowa ok. 27 tys. wojsk koronnych, w tym 25 chorągwi husarii, i 29 lipca, nie czekając na spóźniających się Litwinów, pomaszerował śpiesznie na odsiecz Wiedniowi. Trasa marszu prowadziła przez Śląsk, Morawy i Czechy.

W dniu 3 września wojska sprzymierzone spotkały się w Tulln nad Dunajem. Tam Jan III Sobieski przejął komendę nad całością wojsk austriackich, niemieckich i polskich, liczących łącznie 67 tysięcy żołnierzy (w tym 31 tysięcy jazdy). Przyjęty też został jego plan operacyjny. Koncentracja wszystkich wojsk nastąpiła na prawym brzegu Dunaju na równinach pod Tulln, 40 kilometrów na płn-zachód od Wiednia, po przeprawieniu wojsk 6-8 września przez rzekę. Po czym wojska austriacko-niemieckie otrzymały rozkaz nacierania na Turków poprzez pagórkowaty teren wzdłuż prawego brzegu Dunaju. Ich głównym zadaniem było angażowanie jak największych sił przeciwnika i spychanie go wprost w kierunku broniącego się w oblężeniu Wiednia. Natomiast całość polskich wojsk koronnych, w tym 14 tys. jazdy, Sobieski poprowadził skrycie, korzystając z miejscowych przewodników węgierskich, okrężną drogą przez bezdroża Lasu Wiedeńskiego. Ta przeprawa wielkiej masy ludzi i koni, objuczonych rozebranymi 26 armatami, przez leśne gęstwiny wzgórz podwiedeńskich trwała dwa dni.
Bitwa 

Bitwa rozpoczęła się rankiem 12 września. Kara Mustafa był bardzo pewien wartości swoich wojsk, dlatego nie poczynił większych przygotowań do obrony np. obóz turecki nie doczekał się jakiegokolwiek wzmocnienia. Zabezpieczono głównie odcinek między wioskami Nussdorf a Schafberg. Na północ od Wienhaus wzniesiono kiepskiej jakości umocnienia zwane Türkenschanz. Niemcy i Austriacy walczyli na lewym skrzydle na stokach wzgórz, między Kahlenbergiem i Leopoldsbergiem, w bezpośrednim sąsiedztwie Dunaju. Polacy przedzierali się dalej, z Lasu Wiedeńskiego, ławą na przestrzeni kilku kilometrów przez pagórkowaty teren pokryty zaroślami, winnicami, rowami, luźno zabudowany. Ale Turcy nie mieli tam większych sił, gdyż z tej strony nie spodziewali się ataku.

Na skraj Lasu Wiedeńskiego wojska Sobieskiego wyszły dopiero w późnych godzinach popołudniowych. Oczom Polaków ukazał się rozległy teren doliny rzeczki Wiedenki, opadający łagodnie w kierunku Wiednia, błyskającego na horyzoncie ogniami dział. Bliżej widoczne były wielkie obozowiska i oddziały tureckie. Natomiast prawie 6-kilometrowa linia husarii polskiej, formująca się na tle ciemnego lasu i zarośli, pod słońcem świecącym nisko w oczy Turkom, zdawała się dla nich być niewidoczna.


Bitwa pod Wiedniem, płaskorzeźba na ścianie pałacu w WilanowiePierwszą decyzją Sobieskiego było wysłanie jednej chorągwi husarskiej, pod dowództwem porucznika Zygmunta Zbierzchowskiego, na rozpoznanie terenu, czy nie kryje rowów, wilczych dołów, aproszy itp. Chorągiew ta przebiegła w cwał wielkim łukiem między stanowiskami tureckimi, siejąc popłoch, ale i ponosząc duże straty. Wezyr Kara Mustafa, sądząc, że to główny atak wroga, posłał przeciwko niej wielką masę swej kawalerii, która goniąc zuchwalców, dotarła przed skraj lasu, gdzie Polacy zdążyli już wytoczyć swe armaty i otworzyć ogień na przeciwnika.

Zamieszanie jakie powstało w szeregach jazdy tureckiej, gdy polski szwadron schował się jej w lesie, Sobieski wykorzystał, dając buławą znaki do rozpoczęcia generalnego szturmu. Równocześnie, była to już godzina 18.00, ruszyły do szarży pułki husarii hetmanów Stanisława Jabłonowskiego, Mikołaja Sieniawskiego i pomiędzy nimi pułki dowodzone bezpośrednio przez króla Sobieskiego, a także jazda niemiecka.

Zrazu wolno, potem nabierając tempa, wreszcie z łoskotem skrzydeł, hukiem bitewnym i drżeniem ziemi, husaria przeleciała cały teren od linii Lasu Wiedeńskiego po rzeczkę Wiedenkę, zmiatając wszystko przed sobą po drodze. Pierwsza konnica tatarska, potem załogi obozów, piechota janczarska oblegająca Wiedeń, także wielki wezyr rzucili się w popłochu do ucieczki, brodząc wpław przez wody Wiedenki. Sobieski jednakże zatrzymał swe wojska przed tą rzeczką, była już bowiem zbyt późna pora, by gonić dalej wroga. Zwycięstwo zresztą było już pełne: Wiedeń ocalony, mieszkańcy miasta witali radośnie swych wyzwolicieli, a wielki główny obóz turecki otoczony był przez żołnierzy.
Po bitwie
W nocy, w zdobycznym namiocie wezyra, król Polski napisał dwa listy. Jeden do papieża Innocentego XI ze słowami Venimus, vidimus et Deus vicit (Przybyliśmy, zobaczyliśmy i Bóg zwyciężył), drugi do swojej żony Marysieńki zaczął od słów Bóg i Pan nasz na wieki błogosławiony dał zwycięstwo i sławę narodowi naszemu, o jakiej wieki przeszłe nigdy nie słyszały. Do listu papieskiego dołączył zielony sztandar proroka, natomiast w ślad za listem do Marysieńki król Jan III Sobieski odprawił do Krakowa 400 wozów z bronią, siodłami, namiotami, arrasami, tkaninami, ubiorami i innymi cennymi przedmiotami, zdobytymi przez husarię w wielkim obozie tureckim. Część tego bagażu można do dziś oglądać na Wawelu.

Straty Turków w bitwie wyniosły ok. 10 tysięcy zabitych i 5 tysięcy rannych żołnierzy, a sprzymierzeni stracili ok. 1500 zabitych i ponad 2500 rannych. Znaczna część armii tureckiej zdołała z poczuciem sromotnej klęski ujść z pogromu, tracąc jednak część uzbrojenia, wszystkie działa oraz zapasy wojenne. Od pogromu wiedeńskiego tureckie imperium osmańskie już się tylko cofało, a wielki wezyr Kara Mustafa za przegraną bitwę wiedeńską i nieudaną wyprawę wojenną, został z rozkazu sułtana uduszony zielonym sznurem.

Niestety to zaszczytne zwycięstwo nie zostało przez Polaków wykorzystane politycznie. Do dzisiaj za zwycięzcę spod Wiednia sami Austriacy uważają Cesarza Leopolda I. Polski Król dumnie przyjął jego hołd pod murami Wiednia nawet nie zsiadając z konia, ale to Cesarz wkroczył na czele armii do miasta i na jego cześć wiwatowano jako oswobodziciela oblężonych.

W 1683 dla uczczenia zwycięstwa wojsk polskich Sobieskiego pod Wiedniem gdański astronom Jan Heweliusz nadał nowoodkrytej konstelacji nazwę tarcza Sobieskiego. 

Bitwa pod Maratonem (490 p.n.e.) była najważniejszą bitwą pierwszej wielkiej inwazji perskiej na Grecję. Maraton to mała miejscowość we wschodniej Attyce.

Po upadku powstania jońskiego (499 - 494 p.n.e.) król Persji Dariusz I postanowił podbić Grecję, którą zamierzał ukarać za opowiedzenie się po stronie powstańców. W r. 492 p.n.e. wysłał do Grecji armię pod dowództwem Mardoniusza. Persowie ponieśli w Tracji klęskę. Dalsze próby podbicia kraju skończyły się niepowodzeniem, gdyż sztorm zniszczył większą część floty perskiej zmuszając Mardoniusza do odwrotu.

Dariusz planował poprzez kolejne ataki podporządkować sobie całą Grecję, korzystając z faktu, iż część poleis, w obawie przed stratami, odmówiła udziału w wojnie. Król wysłał kolejną armię pod wodzą Datisa i Artafernesa, która wylądowała na Eubei, gdzie spacyfikowała Karystos i Eretrię, a następnie w Attyce wschodniej, w okolicach Maratonu, skąd zamierzała uderzyć na Ateny. Armia ta liczyła najprawdopodobniej około 25 000 piechoty i - być może - kilkuset jazdy. Ateńczycy ruszyli spiesznym marszem naprzeciw, zostawiając siły lekkie, a jednocześnie wysłali posłańca do Sparty. Ten osiągnął cel 9 września. Spartanie przyrzekli pomoc jednak dopiero po zakończeniu świąt Apollina Karnejskiego (20 września). Powodów ich odmowy nikt nie kwestionuje - uczestnictwo w wojnie w trakcie świat religijnych było w tamtych czasach świętokradztwem.

Ateńska armia (10 000 ludzi) pod wodzą 10 strategów reprezentujących 10 ateńskich fyl (po drodze dołączyło do niej jeszcze około 1000 Platejczyków) schodząca ze stoków Pentelikonu ujrzała flotę nieprzyjacielską przy brzegu i rozłożone obozem wojska. W polu pokazywali się konni, a falanga najbardziej obawiała się oskrzydlenia. Dlatego Grecy zatrzymali się w Gaju Heraklesa i czekali. Tymczasem wśród dowodzących strategów nie było jedności, pięciu chciało wracać do Aten i bronić się zza murów, pięciu, z Miltiadesem na czele, chciało się bić. Wezwano archonta-polemarchę Kalimacha i zdano się na jego werdykt. Kalimach, przekonany wcześniej przez Miltiadesa (świetnie znającego Persów) poparł partię wojenną, która zdała dowodzenie w ręce Miltiadesa, który w ten sposób mógł dowodzić przez 5 dni, a więc przeprowadzić swój plan bitewny.
Przebieg bitwy
12 września obie armie stanęły naprzeciwko siebie. Grecy czekali za zasiekami z pni drzew oliwnych, gdy w nocy podczołgali się do nich jacyś żołnierze jońscy siłą wcieleni do armii perskiej i przekazali krótką wiadomość "Konnicy nie ma!" Na to właśnie czekał Miltiades. Poderwał śpiących w szyku żołnierzy, którzy ruszyli na nieprzyjaciela przeformowując szyk tak, by skrzydła były dwukrotnie mocniejsze niż centrum. Będąc w odległości 200-150 metrów od Persów ruszyli biegiem, uniemożliwiając im skorzystanie z ich najgroźniejszej broni - łuków.

Grecy uderzyli najmocniej na skrzydła i tu odnieśli od razu sukces, a centrum zostało nieco w tyle, tworząc półkole wojska i w ten sposób oskrzydlając wojska Dariusza. Persowie dostali się w kleszcze atakujących z powodzeniem na skrzydłach hoplitów i w panice rozpoczęli ucieczkę w kierunku własnych okrętów. Tracąc 6 okrętów Persowie odpłynęli do Faleronu, licząc na zajęcie Aten z zaskoczenia. Greccy hoplici pospieszyli do miasta. Dotarli tam przed Persami i udaremnili desant.

Persowie wycofali się pozostawiając na placu boju pod Maratonem 6400 poległych. Grecy stracili tylko 192 ludzi.Ponoć wysłano do Aten człowieka, żeby ogłosił zwycięstwo Grecji. Przebiegł on ok.42km., wykrzyczał, że Grecja zwyciężyła i zmarł z wycieńczenia. Lecz tak naprawdę nic takiego nie miało miejsca. W kilka dni później pojawili się Spartanie, którzy policzywszy zabitych pogratulowali zwycięzcom i wrócili do domu. Nie walczyli, bo zatrzymały ich misteria religijne.
Pytania
Zapisy historyków tamtej doby są nadzwyczaj lakoniczne i sprzeczne, więc pozostawiają wiele wątpliwości. Pierwsze pytanie dotyczy informacji o braku konnicy. Oddaliła się z jakimś zadaniem? A może w ogóle jej nie było. Jeśli uznamy, że Herodot miał rację i Persów rzeczywiście było 25 lub 26 tysięcy, to wówczas rachunek jest prosty. Ówczesne statki transportowe mogły zabierać na pokład 40 ludzi lub 5 koni z jeźdźcami. Dla przewiezienia samej piechoty trzeba było więc 650 jednostek. Dla przewiezienia tysiąca koni aż 200. Zakłada się więc, że jeśli w armii Datesa i Artafernesa byli konni, to zapewne było ich niewielu, pełnili oni tylko rolę zwiadowców.

Pytanie drugie dotyczy tego, kto pierwszy zaatakował. Możliwe, że Grecy przeszli 1,4km, a resztę przebiegli, by nadać impet uderzeniu. Nie lękali się łuczników, gdyż mieli duże tarcze(hoplon) i mogli się skutecznie osłonić. Jest jeszcze druga teoria, w myśl której wydaje się wielce prawdopodobne, że to Persowie, widząc garstkę nieprzyjaciół "strachliwie" tkwiących za zwalonymi pniami drzew, zaatakowali, na co pewnie liczył Miltiades. Są to jednak tylko przypuszczenia.

Bitwa pod Maratonem dowiodła, że falandze greckich hoplitów nikt nie mógł - w owym czasie - dorównać. 

źródło:wikipedia
07:39, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 11 września 2007
6 rocznica zamachów na World Trade Center 2001, 70 upadek miasta Jerozolima

6 rocznica zamachów na World Trade Center 2001, 70 upadek miasta Jerozolima
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 11 września
Wydarzenia w Polsce
1932 - Franciszek Żwirko i Stanisław Wigura zginęli w katastrofie lotniczej na Śląsku Cieszyńskim.
1933 - Józef Lewoniewski zginął w katastrofie lotniczej.
1934 - Polska odrzuciła pakt wschodni.
1939 - Mszczonów został odbity nocnym atakiem 31 pułku Strzelców Kaniowskich, którymi dowodził ppłk. Wincenty Wnuk
1944 - 42 dzień powstania warszawskiego: W Śródmieściu odbiór zrzutów alianckich z bronią i środkami medycznymi poprawia nastrój.
2003 - Starcie górników z policjantami na placu Trzech Krzyży w Warszawie.

Wydarzenia na świecie
70 - upadek miasta Jerozolima.
1297 - Powstanie Williama Wallace'a: powstańcy odnieśli pierwsze sukcesy zwyciężając w bitwie o most Stirling.
1697 - W bitwie pod Zentą wojska cesarskie księcia Eugeniusza Sabaudzkiego rozgromiły armię turecką.
1714 - Barcelona została zdobyta przez armie hiszpańską i francuską podczas wojny o sukcesję hiszpańską.
1814 - Podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej stoczono bitwę pod Plattsburgh.
1922 - Palestyna została ogłoszona brytyjskim terytorium mandatowym.
1973 - W Chile doszło do przewrotu wojskowego. Augusto Pinochet Ugarte obalił Salvadora Allende Gossensa, legalnie wybranego prezydenta, który został odwołany ze stanowiska przez parlament.
2001 - Dokonano zamachu na World Trade Center i Pentagon.
2005
- Izrael oficjalnie ogłosił koniec 38-letniej okupacji Strefy Gazy.
2006 - Jerzy Tupou V został zaprzysiężony jako piąty król Tonga. 

Zamach na World Trade Center i Pentagon – seria ataków terrorystycznych przeprowadzonych 11 września 2001 roku na terytorium Stanów Zjednoczonych za pomocą uprowadzonych samolotów.

 Dokonało go 19 porywaczy, którzy kupili bilety na 4 samoloty wewnętrznych linii amerykańskich. Podejrzewa się, że wykupili też znaczną część miejsc w tych samolotach, żeby zmniejszyć liczbę ludzi przebywających na pokładzie, co miało ułatwić opanowanie samolotów. Po przejęciu kontroli nad samolotami skierowali je na znane obiekty na terenie USA.

Dwa z nich rozbiły się o bliźniacze wieże World Trade Center w Nowym Jorku, trzeci zniszczył część Pentagonu. Ostatni (opóźniony) samolot United Airlines 93 dzięki bohaterskiej postawie podróżnych nie dotarł do celu - rozbił się na polach Pensylwanii ok. 15 min. lotu od Waszyngtonu. Przypuszcza się, że miał uderzyć w Biały Dom lub Kapitol, choć nie jest to pewne. Maszyna nie doleciała do celu, gdyż pasażerowie, którzy dowiedzieli się o losie innych samolotów, zaatakowali porywaczy i doprowadzili do katastrofy samolotu w bezludnym terenie - szczątkowe informacje o ostatnich minutach tego wydarzenia pochodzą z rozmów telefonicznych pasażerów i odtworzenia danych zarejestrowanych w "czarnej skrzynce" samolotu. Na podstawie zapisów rozmów telefonicznych i zeznań świadków (rodzin i rozmówców) dokonano rekonstrukcji wydarzeń sfilmowanej w półdokumentalnym filmie "Lot 93".

Skutki
Ustalono ostatecznie, iż w zamachu zginęły 2752 osoby (stan na 29 października 2003), w tym pięciu Polaków. Bardzo duże straty poniosły służby miejskie, głównie straż pożarna i policja - w trakcie akcji ratunkowej poległo ponad 300 funkcjonariuszy. Ostateczna liczba ofiar jest o 40 osób mniejsza w stosunku do poprzedniej wersji, która jest już zawarta w niektórych encyklopediach. Ustalając liczbę ofiar i ich tożsamość po raz pierwszy w historii posłużono się na wielką skalę badaniami materiału genetycznego, które były praktycznie jedynym sposobem identyfikacji szczątków ofiar.

Zamach na World Trade Center był pierwszą udaną operacją tego typu i pociągnął za sobą więcej ofiar i strat materialnych niż jakikolwiek inny akt terroru w dotychczasowej historii Stanów Zjednoczonych i świata.
Reakcja świata na zamachy
Niemalże cały świat z przerażeniem przyglądał się fali ataków terrorystycznych w USA, Do Waszyngtonu napływały kondolencje i zapewnienia o gotowości do niesienia pomocy. Atmosfera świętowania panowała natomiast wśród Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu Jordanu, gdzie na ulice wyległy tłumy ludzi, śpiewając „Bóg jest wielki”. Niektórzy strzelali w powietrze.

Natomiast przywódca Autonomii Palestyńskiej potępił ataku i powiedział, że jest nimi „zupełnie zszokowany”. „Wysłałem kondolencje prezydentowi, rządowi i narodowi amerykańskiemu” – oświadczył Jaser Arafat.

Prezydent Rosji Władimir Putin wyraził współczucie dla narodu amerykańskiego i nazwał ataki „straszliwymi tragediami”.

Za dusze ofiar modlił się papież Jan Paweł II. Watykan wydał oświadczenie, w którym podkreślono, że „Ojciec Święty jest na bieżąco informowany o tej ogromnej tragedii”. „Od pierwszej chwili papież modli się do Boga o wiecznym odpoczynek dla licznych ofiar oraz prosi o pocieszenie dla rodzin ofiar” – głosiło oświadczenie.

„Zgroza” – to słowo, które dominowało w oświadczeniach szefów Komisji Europejskiej. „Straszliwe tragedie w Nowym Jorku i Waszyngtonie przepełniają mnie zgrozą” – oświadczył przewodniczący organu wykonawczego UE, Romano Prodi.

Szef brytyjskiego rządu Tony Blair zwołał nadzwyczajne posiedzenie gabinetu. Jako „zło naszych czasów” określił zmasowany terroryzm, popełniony przez „fanatyków, którzy są obojętni na świętość życia ludzkiego”.

Królowa Elżbieta II zapewniła, że śledzi rozwój wypadków „z rosnącym niedowierzaniem i jest zupełnie zszokowana”. Ofiarowała Amerykanom "swoje myśli i modlitwy”.

Prezydent Francji Jacques Chirac nazwał zamachy „potwornymi”. „Nie ma na to innego słowa” – dodał.

Kanclerz Niemiec Gerhard Schröder oświadczył, że „rząd z najwyższą mocą potępia te terrorystyczne ataki”. Szef rządu zwołał w tej sprawie posiedzenie Federalnej Służby Bezpieczeństwa.
Wojna z terroryzmem 
Po zamachu wskazywano wielu podejrzanych (m.in. amerykańskie milicje niechętne władzom federalnym i antyglobalistów). Ostatecznie winą obarczono organizację al-Kaida dowodzoną przez Osamę bin Ladena. Jednak niektórzy wierzą, że za atakiem stały Mossad lub CIA.

29 października 2004 roku arabska telewizja satelitarna Al-Dżazira nadała wystąpienie Osamy bin Ladena, w którym wziął on na siebie odpowiedzialność za zamachy z 11 września 2001 roku i zagroził ich powtórzeniem. Oświadczył, że ataki terrorystyczne na USA to przejaw walki o wolność. Atak ten był bezpośrednią przyczyną rozpoczęcia tak zwanej "wojny z terroryzmem", której pierwszym etapem był atak na rządzony przez talibów Afganistan, gdzie przebywał Osama bin Laden oraz zaostrzenie środków bezpieczeństwa (m.in. na lotniskach) i wprowadzenie w wielu krajach ustaw antyterrorystycznych, które w niektórych przypadkach ograniczają prawa obywatelskie.

Nie brak głosów, że władze amerykańskie nadużywają zamachu do usprawiedliwienia ataków na Afganistan i Irak oraz ograniczenia praw obywatelskich.

Zamach był również przyczyną poważnego kryzysu branży lotniczej i turystyki, pociągnął też za sobą poważne zmiany w procedurach bezpieczeństwa w USA i na całym świecie.

Jerozolima (hebr. ירושלים trl. Yerushalayim, trb. Jeruszalajim; arab. القدس trl. Al-Quds, trb. Al-Kuds oraz اورشليم trl. Ūrshalīm, trb. Urszalim, łac. Hierosolyma, Aelia Capitolina – zobacz też: nazwy Jerozolimy) – miasto w Izraelu (Judea) o nieuregulowanym statusie prawno-międzynarodowym, 731 700 mieszkańców (stan na 2006).

Według izraelskiej ustawy "Podstawowe Prawo Jerozolimskie", Jerozolima jest stolicą Izraela, ale większość państw świata nie uznaje roszczeń Izraela do wschodniej części Jerozolimy. Tylko Paragwaj i Boliwia utrzymują swoje ambasady w Jerozolimie (w Mevaseret Zion).

Jerozolima jest stolicą Dystryktu Jerozolimy
Nazwy miasta
Pochodzenie nazwy miasta jest niepewne. Hebrajska nazwa Yerushalayim jest tłumaczona jako Miasto Pokoju. Genesis 14:18 podaje pierwotną nazwę miasta: "Salem" (Shalem). Interpretacja żydowska wywodzi się z tradycyjnego tekstu "Genesis Rabba", który przytacza historię przybycia Abrahama do miasta Salem. Zaraz po przybyciu, zapytał króla i arcykapłana Melchizedeka o pobłogosławienie go. Melchizedek pobłogosławił Abrahama w imieniu Najwyższego Boga. Zgodnie z interpretacją żydowską, Bóg uczynił nieśmiertelnym to spotkanie między Melchizedekiem a Abrahamem poprzez zmianę nazwy miasta: został dodany człon "Yeru" (Abraham nadał tę nazwę Górze Moria po uwolnieniu jego syna Izaaka – znaczenie wyjaśnione w Księdze Rodzaju: tam będzie objawiony Bóg) przed "Shalem". Końcówka liczby mnogiej oznacza społeczeństwo składające się ze wszystkich wierzący w jednego Boga, który świadczy o świętości miasta.

W maju 66 roku XII legion rzymski dowodzony przez Wespazjana przystąpił do tłumienia powstania żydowskiego w Judei, czego najważniejszym momentem było oblężenie Jerozolimy w 70 roku. Miasto padło 11 września 70 roku. Całe miasto zostało zamienione w ruinę.

Status Jerozolimy

Znaczenie religijne 
Jerozolima - święte miasto trzech religii.
Jerozolima odgrywa ważną rolę dla trzech wielkich religii monoteistycznych: judaizmu, chrześcijaństwa i islamu oraz kilku mniejszych grup religijnych. W mieście znajduje się duża liczba miejsc kultu religijnego.
Zdjecie Cytadela Dawida











źródło:wikipedia

02:09, pablo.janus
Link Komentarze (1) »
poniedziałek, 10 września 2007
Reprezentacja Polski w piłce nożnej złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Monachium 1972
Reprezentacja Polski w piłce nożnej pod wodzą Kazimierza Górskiego zdobyła złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Monachium 1972

Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 10 września
Wydarzenia w Polsce
1930 - Aresztowano przywódców Centrolewu i osadzono ich w więzieniu wojskowym w Brześciu nad Bugiem.
1939 - W Bydgoszczy w ulicznych egzekucjach Niemcy rozstrzelali ponad tysiąc osób.
1944 - 41 dzień powstania warszawskiego: Nad miastem walki powietrzne samolotów radzieckich z niemieckimi.
2000 - Po zderzeniu z gazowcem m/v Lady Elena zatonął polski jacht Bieszczady.

Wydarzenia na świecie
422
- Św. Celestyn I został wybrany na papieża.
506 - Wizygoccy biskupi Galii spotkali się na Synodzie w Agde.
1419 - książę Burgundii Jan Nieustraszony został zamordowany przez popleczników późniejszego króla Francji Karola VII.
1608 - John Smith wybrany został przywódcą angielskiej kolonii w Wirginii w Ameryce Północnej.
1721 - Rosja podpisała ze Szwecją pokój w Nystad.
1776 - Nathan Hale zaofiarował swoją współpracę jako szpieg.
1798 - Bitwa pod St. George's Caye, Brytyjski Honduras pokonał Hiszpanię.
1813 - Wojna brytyjsko-amerykańska: miała miejsce bitwa o Jezioro Erie.
1823 - Simón Bolívar został prezydentem Peru.
1846 - Elias Howe opatentował maszynę do szycia.
1858 - George Mary Searle odkrył asteroidę 55 Pandora.
1897 - W Pensylwanii w USA oddział policyjny zastrzelił dziewiętnastu nieuzbrojonych górników.
1898 - W Genewie Elżbieta Bawarska, żona cesarza Franciszka Józefa I, została zasztyletowana przez włoskiego anarchistę.
1913 - Pierwsza autostrada połączyła wybrzeża USA.
1919 - Podpisano traktat pokojowy między państwami Ententy a Austrią.
1921 - W Berlinie otwarto pierwszy w Europie odcinek autostrady.
1926 - Pisarka Grazia Deledda otrzymała Nagrodę Nobla.
1927 - Francja pierwszy raz wygrała w Pucharze Davisa.
1939 - II wojna światowa: Kanada wypowiedziała wojnę Niemcom.
1943 - II wojna światowa: Nazistowskie Niemcy zajęły Rzym.
1945 - Były premier Norwegii Vidkun Quisling został skazany na śmierć za kolaborację z hitlerowcami.
1951 - Wielka Brytania nałożyła embargo na Iran.
1961 - satelita TIROS 3 jako pierwszy w historii wykrywa i fotografuje huragan z kosmosu
1963 - Afro-amerykańscy uczniowie pierwszy raz rozpoczęli naukę w amerykańskiej szkole państwowej w Alabamie.
1967 - Ludność Gibraltaru w wolnym referendum wypowiada się za pozostaniem nadal częścią Wielkiej Brytanii.
1972 - Reprezentacja Polski w piłce nożnej pod wodzą Kazimierza Górskiego zdobyła złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Monachium.
1974 - Portugalia uznała niepodległość Gwinei Bissau.
1976 - W pobliżu Zagrzebia w Jugosławii zderzyły się dwa samoloty; zginęło 176 osób.
1977 - We Francji ostatni raz użyto gilotyny; Hamida Djandoubi został zgilotynowany w więzieniu Baumettes w Marsylii.
1981 - Po 40 latach w USA Guernica Pabla Picassa powróciła do Hiszpanii.
1988 - Osama bin Laden założył w Afganistanie Al-Kaidę.
1990 - Papież Jan Paweł II poświęcił największą w Afryce świątynię - Bazylikę Matki Boskiej Królowej Pokoju w Jamusukro w Wybrzeżu Kości Słoniowej.
2000 - Ostatnie przedstawienie Kotów w Broadway Theatre.
2001 - Wybory parlamentarne w Norwegii.
2002 - Szwajcaria przystąpiła do ONZ.
2003 - została ugodzona nożem Anna Lindh, szwedzka minister spraw zagranicznych.
2006 - Michael Schumacher ogłosił swoją rezygnację z brania udziału w wyścigach Formuły 1; polski kierowca Robert Kubica zajął 3 miejsce w wyścigu na torze Monza we Włoszech

Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn jest najważniejszym zespołem piłkarskim w kraju, powoływanym przez selekcjonera, w którym występować mogą tylko zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Piłki Nożnej (PZPN). 
1972 - złoty medal Igrzysk Olimpijskich 
Znacznie lepiej wiodło się Polakom w meczach o awans do Igrzysk w Monachium. Po pokonaniu olimpijskiej reprezentacji Grecji Biało-czerwoni zmierzyli się w kolejnej rundzie eliminacji z Bułgarami i Hiszpanami. 
    Reprezentacja Polski dwukrotnie pokonała Hiszpanię, zaś w pierwszym meczu z Bułgarami przegrała 1:3. Polska prasa krytykowała postawę rumuńskiego sędziego Victora Padureanu, który jej zdaniem faworyzował podopiecznych Wasyla Spasowa. Rumun przyznał Bułgarom kontrowersyjnego karnego, usunął z boiska sprzeczającego się z nim Lubańskiego, a później nie uznał drugiej bramki strzelonej przez Polaków. W rewanżowej grze z Bułgarami zawodnicy kadry Górskiego okazali się lepsi od przeciwników, pokonując ich 3:0 i to oni awansowali do finałowego turnieju Igrzysk Olimpijskich.

Kadra olimpijska oparta została o sprawdzonych zawodników: Huberta Kostkę, Zygmunta Anczoka, Zygfryda Szołtysika i Włodzimierza Lubańskiego (wszyscy Górnik Zabrze), Kazimierza Deynę i Roberta Gadochę (obaj Legia Warszawa) oraz Zygmunta Maszczyka (Ruch Chorzów). Wsparli ich młodsi: obrońcy Antoni Szymanowski (Wisła Kraków) i Jerzy Gorgoń (Górnik Zabrze) czy pomocnicy Lesław Ćmikiewicz (Legia Warszawa) i Jerzy Kraska (Gwardia Warszawa). Poza kadrą na Igrzyska znalazł się napastnik Górnika Jan Banaś, którego dwie bramki w rewanżu z Bułgarią przesądziły o awansie Polaków.

W pierwszej rundzie Igrzysk Polacy odnieśli komplet zwycięstw, pokonując 5:1 Kolumbię, 4:0 Ghanę i 2:1 NRD. W drugiej rundzie zawodnicy Górskiego trafili na Danię, ZSRR i Maroko.  
Po remisie 1:1 kluczowe stało się spotkanie ze Sborną. Mecz ze Związkiem Radzieckim rozgrywany 5 września 1972 odbywał się w cieniu dramatu związanego z porwaniem członków izraelskiej ekipy olimpijskiej przez palestyńskich terrorystów. Strzelony w 21. minucie meczu gol Błochina dawał prowadzenie drużynie ZSRR. W 69. minucie Górski wprowadził na boisko Zygfryda Szołtysika. Dziesięć minut później w polu karnym sfaulowany został Lubański. Rzut karny wykorzystał Deyna wyrównując wynik meczu. W 87. minucie wprowadzony wcześniej Szołtysik przesądził o końcowym rezultacie, wykorzystując podanie Gadochy i strzelając zwycięską bramkę. 8 września Polacy wysoko (5:0) ograli Marokańczyków i awansowali do finału.

10 września 1972 na Olympiastadion w Monachium reprezentacja Polski zmierzyła się z drużyną Węgier
Polacy wyszli na boisko w składzie: Kostka – Gut, Ćmikiewicz, Gorgoń, Anczok – Szołtysik, Deyna, Maszczyk, Kraska – Lubański, Gadocha. Po bramce Béli Váradiego w 42. minucie prowadzili Węgrzy. Tuż po rozpoczęciu drugiej połowy Kazimierz Deyna otrzymał podanie od Szołtysika i po minięciu węgierskich obrońców strzelił na 1:1. W 68. minucie, po akcji z udziałem Ćmikiewicza, Maszczyka, Anczoka i Lubańskiego w posiadaniu piłki znów znalazł się Deyna i po raz kolejny pokonał Istvána Gécziego. Mecz zakończył się wynikiem 2:1 i zdobyciem złotego medalu przez Polskę. Kazimierz Deyna z 9 bramkami został królem strzelców turnieju.

Ponad miesiąc po zwycięstwie olimpijskim, w rozegranym w Bydgoszczy towarzyskim meczu z Czechosłowacją z reprezentacją pożegnali się Kostka i Szołtysik. Kilku zawodników ze zwycięskiego składu z Monachium miało jednak dalej stanowić o sile drużyny narodowej. Dodatkowo Górski wprowadził do zespołu kilku mniej doświadczonych zawodników. Do bramki wrócił Jan Tomaszewski, jego klubowy kolega z ŁKS Łódź Mirosław Bulzacki dołączył w środku obrony do Gorgonia, coraz ważniejszą rolę odgrywali obrońcy Wisły Kraków Antoni Szymanowski i Adam Musiał, zaś do ataku selekcjoner coraz częściej delegował rezerwowego z Monachium, młodego napastnika mieleckiej Stali, Grzegorza Latę. W tym czasie debiutował inny gracz z Mielca, Henryk Kasperczak.
źródło:wikipedia
06:24, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 09 września 2007
Kampania wrześniowa: rozpoczęła się bitwa nad Bzurą 1939,1944 odpalenie pierwszych dwóch rakiet V2 na Londyn przez Rzesze
Dziś urodziny obchodzą: Andrzej Olechowski, polski polityk, Jacek Socha, polityk, Michał Wiśniewski, polski wokalista zespołu Ich Troje Wszystkiego Najlepszego,Dużo zdrowia bożego błogosławieństwa na dalsze lata życia
Kampania wrześniowa: rozpoczęła się bitwa nad Bzurą 1939,1944 odpalenie pierwszych dwóch rakiet V2 na Londyn przez Rzesze
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 9 września
Wydarzenia w Polsce
1698 - Hetman polny koronny Feliks Kazimierz Potocki pokonał w bitwie pod Podhajcami Tatarów (była to ostatnia zwycięska bitwa wojska polskiego z Tatarami).
1939 - Kampania wrześniowa: rozpoczęła się bitwa nad Bzurą, zakończyła się bitwa pod Iłżą
1944
- 40 dzień powstania warszawskiego: Dobrowolna ewakuacja z miasta 8000 ludzi. Silne ataki nieprzyjaciela skierowane na północne Śródmieście i Czerniaków.
2007 - Odbywają sie Wojewódzkie Dożynki w Mikołajkach Pomorskich
2007 - TVP 1 rozpoczyna emisję jednego z najdroższych programów TVP "Przebojowa noc" w reżyserii Janusza Józefowicza.

Wydarzenia na świecie
1850 - Kalifornia jako 31. stan została przyjęta do Unii.
1886 - W Bernie została podpisana konwencja berneńska o ochronie twórczości literackiej i artystycznej.
1914 - I wojna światowa: zakończyła się I bitwa nad Marną.
1939 - II wojna światowa: rozpoczęto formowanie polskiej armii we Francji.
1943 - II wojna światowa: alianci dokonali desantu w rejonie Salerno we Włoszech.
1944 - II wojna światowa: odpalenie pierwszych dwóch rakiet V2 na Londyn przez III Rzeszę.
1948 - Proklamowano Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną.
1983 - Przyjęty został dokument końcowy KBWE.
1985 - Stany Zjednoczone ogłosiły sankcje gospodarcze wobec RPA.
1991 - Tadżykistan proklamował niepodległość. 

Bitwa nad Bzurą inaczej zwana bitwą pod Kutnem rozegrała się w dniach 9-22 września 1939 roku. Była to największa bitwa podczas wojny obronnej Polski. Została stoczona przez dwie polskie armie "Poznań" (gen. Tadeusz Kutrzeba) i "Pomorze" (gen. Władysław Bortnowski) z niemieckimi 8 Armią i 10 Armią z Grupy Armii Południe ("Sud").

Dowodzący całością generał dywizji Tadeusz Kutrzeba dla zapewnienia sobie sprawnego odwrotu na Warszawę, zatrzymał się i skierował przeciw niemieckim 8. i 10. Armiom.
Bitwa
Bitwa miała trzy główne fazy:

I faza - natarcie Polaków na Stryków (9-12 września)
II faza - natarcie Polaków na Łowicz (13-15 września)
III faza - odwrót w kierunku Warszawy,
w czasie którego polskie siły uległy rozbiciu. 

W I fazie zgrupowanie uderzeniowe Grupy Armii Poznań-Pomorze, którego trzon stanowiła Grupa Operacyjna pod dowództwem gen. bryg. Edmunda Knoll-Kownackiego(skład: 14 Dywizja Piechoty (14 DP), 17 Dywizja Piechoty (17 DP), 25 Dywizja Piechoty (25 DP), 7 Pułk Artylerii Ciężkiej), osłaniana od wschodu przez Wielkopolską Brygadę Kawalerii (dowódca gen. bryg. Roman Abraham), a od zachodu przez Grupę Operacyjną Kawalerii gen. bryg. Stanisława Grzmota-Skotnickiego (skład: Podolska Brygada Kawalerii, Pomorska Brygada Kawalerii, 7 Batalion Strzelców), zaatakowało maszerującą wzdłuż prawego brzegu Bzury, na północnym skrzydle 8 Armii niemieckiej (dowódca gen. piech. Johannes von Blaskowitz), 30 Dywizję Piechoty, która w ciągu 3 dni została pobita, ponosząc ciężkie straty (w tym ranny dowódca gen. mjr Kurt Briesen) zepchnięta na południe. Zdobyto Łęczycę, Piątek, Uniejów, Walewice, docierając do linii Ozorków-Stryków. W następstwie tego Niemcy musieli ściągnąć początkowo całe siły 8 Armii (X Korpus Armijny: 24 DP, pozostałości 30 DP; XIII Korpus Armijny: 10 DP, 17 DP oraz 221 DP z odwodu Grupy Armii "Południe"), a potem skierowali do bitwy nad Bzurą główne siły 10 Armii, w tym XVI Korpus Armijny spod Warszawy, XV Korpus Armijny i XIV Korpus Armijny. Polacy, pomimo sukcesów i wprowadzenia 11 września do walki na kierunku Łowicz–Głowno Grupy Operacyjnej gen. bryg. Mikołaja Bołtucia (skład: 4 Dywizja Piechoty, 16 Pomorska Dywizja Piechoty), nie zdołali przełamać obrony niemieckiej (atak na Łowicz). W nocy z 12 na 13 września siły polskie zostały wycofane na lewy brzeg Bzury.

W II fazie gen. dyw. Tadeusz Kutrzeba zdecydował o ataku w kierunku Skierniewic. Natarcie miała wykonać Armia "Pomorze" pod dowództwem gen. dyw. Władysława Bortnowskiego (skład: 26 Dywizja Piechoty; GO gen. Bołtucia: 4 DP, 16 DP). Pod osłoną natarcia na Skierniewice, pozostałe siły Armii Poznań miały się przegrupować: Grupa Operacyjna (GO) gen. Abrahama (Wielkopolska Brygada Kawalerii, Podolska Brygada Kawalerii) nad dolną Bzurę; Grupa Operacyjna gen. Knoll-Kownackiego (w poprzednim składzie) na podstawy wyjściowe do natarcia w rejonie Sochaczewa. 14 września GO Bołtucia musiała ponownie zaatakować, opuszczony dzień wcześniej, a teraz silnie obsadzony przez Niemców Łowicz. W krwawych walkach oddziałom tym udało się sforsować Bzurę i zagrozić niemieckim pozycjom. Całkowitą tragedią zakończył się natomiast atak 26 DP na wschód od Łowicza. Rozwijające się pod ciężkim niemieckim ogniem natarcie zostało wstrzymane w godzinach południowych na (przedwczesny?) rozkaz (najprawdopodobniej przeżywającego załamanie nerwowe) gen. Bortnowskiego (gen. Bołtuć wnioskował w związku z tym o odebranie gen. Bortnowskiemu dowodzenia), na podstawie niesprawdzonych informacji o marszu niemieckich oddziałów pancernych w rejon Sochaczewa. Cała 26 DP wraz z częścią 16 DP odpłynęła na północny brzeg Bzury, ponosząc niewspółmierne i niepotrzebne straty w ludziach i uniemożliwiając oddziałom Bołtucia sukces w rejonie Łowicza (atak na Łowicz). Pod koniec dnia gen. Bortnowski wydał kolejny, nie konsultowany z gen. Kutrzebą, defensywny rozkaz o odwrocie całości sił Armii Pomorze na lewy brzeg Bzury.

W III fazie bitwy, 16-18 września dowodzący polskimi oddziałami podjęli decyzję o próbie przerwania okrążenia w celu przebicia się do Warszawy. Miał do tego doprowadzić atak pomiędzy Sochaczewem a Witkowicami. W odpowiedzi Niemcy rozpoczęli kontrnatarcie z rejonu Sochaczewa oraz ataki lotnicze bombowców na polskie pozycje. Do okolic Puszczy Kampinoskiej udało się przebić 30 tys. żołnierzom, do niewoli dostało się ok. 200 tys.
Bibliografia
Ignacy Bukowski "Z minionych lat. Wspomnienia oficera sztabu" Warszawa 1974.
Apoloniusz Zawilski "Bitwy Polskiego Września"
Piotr Bauer, Bogusław Pawlak "Armia Poznań w wojnie obronnej 1939"
Konrad Ciechanowski "Armia Pomorze" 

V-2 (A4) – (niem. Vergeltungswaffe-2, broń odwetowa nr 2), pierwszy udany pocisk balistyczny o napędzie rakietowym, skonstruowana przez zespół niemieckich konstruktorów pod kierunkiem dr. Wernhera von Brauna.

Pierwszy udany start rakiety przeprowadzono 13 czerwca 1942 r., ale rakieta eksplodowała po przeleceniu 1300 m; całkowicie udana próba odbyła się 3 października tego roku. Masową produkcję rakiet V-2 Niemcy uruchomili we wrześniu 1943. Po zniszczeniu przez alianckie samoloty schronów - wyrzutni we Francji, Niemcy przystąpili do wystrzeliwania rakiet V-2 z ruchomych wyrzutni, których 45 miało być rozmieszczonych na wybrzeżu francuskim od Calais do Cherbourga. Wobec inwazji wojsk alianckich w czerwcu 1944 r., planu tego nie udało się zrealizować. Ostatecznie rakiety wystrzeliwano z Hagi; pierwsza została odpalona 8 września 1944 o godz. 8.30 na Paryż. Do 27 marca 1945 r. z Holandii odpalono około 5500 rakiet, z których 2894 trafiły Londyn, ok. 1600 Antwerpię, Brukselę i prawdopodobnie jedna - Paryż. Celem były także inne miasta, m.in. Liege w Belgii, Lille we Francji, Maastricht w Holandii. Od 12 października Hitler wydał rozkaz atakowania rakietami tylko Londynu i Antwerpii (jedynego dobrze działającego portu aliantów w 1944). Do zakończenia działań bojowych przez jednostki rakietowe ogółem odpalono 5500 rakiet V-2. Około 70% trafiło w cele. Ostatnią rakietę odpalono 27 marca 1945.

Projekt rakiety pionowego startu A4 (Aggregat 4), znanej później pod wojskowym oznaczeniem V-2, opracowano już w połowie lat trzydziestych, a intensywne prace i próby prowadzono od 1938. Kierownikiem projektu był Wernher von Braun. Był to projekt broni o ogromnej sile rażenia. Dlatego Hitler postanowił przeznaczyć na ten cel ogromne środki finansowe. Zbudowano w tym celu poligon w Peenemünde.

Ośrodek doświadczalny w Peenemünde został wykryty przez wywiad AK w lutym 1943 i na podstawie jego informacji zbombardowany przez RAF w nocy z 17 sierpnia na 18 sierpnia 1943 co opóźniło prace i zmusiło Niemców do przeniesienia doświadczeń w rejon Pustków - Blizna (niem. Heidelager Blizna), gdzie pierwszą rakietę odpalono 5 listopada 1943 roku.

W dniu 20 maja 1944 roku, w okolicach Sarnak, AK przejęła niewybuch V-2, po zdemontowaniu został on zbadany w tajnych laboratoriach AK (udział w badaniach brali m.in.: prof. J. Groszkowski, prof. M. Struszyński, inż. A. Kocjan); części rakiety i wyniki badań zabrał w nocy z 25 lipca na 26 lipca 1944 brytyjski samolot, który wylądował w pobliżu Tarnowa (operacja "Most III").

Alianci nie zdawali sobie sprawy z wagi prac nad tym projektem do 1943, choć już pod koniec 1942 rakieta została przeznaczona do produkcji seryjnej. Dopiero bombardowanie Peenemünde zastopowało na jakiś czas próby i zmusiło niemiecki przemysł zbrojeniowy do rozproszenia produkcji. W tym celu zbudowano m.in. ogromną fabrykę podziemną w Nordhausen w górach Harz, która otrzymała kryptonim Dora.

Po zakończeniu wojny na bazie rakiety V-2 Wernher von Braun zbudował rakietę Saturn 5, która wynosiła statki misji Apollo na księżyc, a radziecki konstruktor Siergiej Korolow zbudował rakietę R-5M.
Dane techniczne i taktyczne 
długość: 14,03 m,
średnica rakiety: 1,65 m,
rozpiętość lotek: 6,20 m,
masa rakiety gotowej do startu: 12963 – 13000 kg,
masa ładunku wybuchowego: 975 kg,
prędkość rakiety: od 2900 do 5500 km/h,
maksymalny ciąg silnika: 25200 kg,
zasięg: 320 (później 380) km.
źródło:wikipedia
09:35, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
sobota, 08 września 2007
Rozpoczęła się bitwa pod Iłżą 1939

Rozpoczęła się bitwa pod Iłżą 1939
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 8 września 
Wydarzenia w Polsce 
1514 - W bitwie pod Orszą wojska polsko-litewskie odniosły zwycięstwo nad wojskami państwa moskiewskiego.
1655 - Potop szwedzki: Szwedzi zajęli Warszawę.
1717 - W Częstochowie odbyła się uroczysta koronacja obrazu Matki Boskiej.
1831 - Powstanie listopadowe: skapitulowała Warszawa.
1939 - Rozpoczęła się bitwa pod Iłżą

          Rozpoczęła się obrona Warszawy.
1944 - 39 dzień powstania warszawskiego: Na Mokotowie sytuacja stabilna. Pożary na Pradze.
1968 - Ryszard Siwiec dokonał samospalenia na Stadionie Dziesięciolecia w proteście przeciw agresji na Czechosłowację.
1981 - Z inicjatywy Henryka Sicińskiego, ostrowskiego delegata na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ Solidarność uchwalono Posłanie do ludzi pracy Europy Wschodniej.
2006 - Sejm uchwalił ustawę o zmianie Konstytucji, dopuszczającą ekstradycję obywatela polskiego.

Wydarzenia na świecie 
1276 - Jan XXI został wybrany papieżem.
1380 - W bitwie na Kulikowym Polu wojska Dymitra Dońskiego odniosły zwycięstwo nad Tatarami.
1449 - Chiński cesarz Zhengtong został pokonany i ujęty przez Mongołów. Koniec militarnej przewagi dynastii Ming nad koczownikami.
1565 - Turcy Osmańscy ewakuowali się z Malty po kilkumiesięcznym, zakończonym ich wielkimi stratami oblężeniu.
1755 - W bitwie pod Lake George wojska brytyjskie Sir Williama Johnsona pokonały siły francuskie dowodzone przez generała Ludwika Augusta von Dieskau.
1833 - Rosja i Austria podpisały układ w Munchengratz, na mocy którego zobowiązały się wspólnie zwalczać ruchy rewolucyjne.
1926 - W poczet stałych członków Rady Ligi Narodów przyjęto Niemcy.
1954 - Utworzono Organizację Paktu Południowo-Wschodniej Azji (SEATO).
1956 - Kanclerz RFN Konrad Adenauer złożył pierwszą po wojnie wizytę w ZSRR.
1966 - Odbyła się premiera pierwszego odcinka serialu Star Trek: The Original Series (The Man Trap) w telewizji NBC.
1991 - Macedonia uzyskała niepodległość od Jugosławii.

Bitwa pod Iłżą - bitwa rozegrana podczas wojny obronnej Polski, w dniach od 8-9 września 1939 roku w rejonie miasta Iłża w dawnym województwie radomskim,obecnie województwie mazowieckim. Bitwa odbyła się pomiędzy związkami taktycznymi południowego zgrupowania polskiej Armii Prusy, pod wspólnym dowództwem gen. Stanisława Skwarczyńskiego a niemieckim 15. Korpusem Lekkim gen. Hermanna Hotha.

Armia "Prusy", z założenia mająca służyć do zadań zaczepnych, przebywała jako armia odwodowa głęboko za linią frontu. Nieoczekiwane przedarcie się jednostek niemieckiej 10 Armii na styku Armii "Kraków" i Armii "Łódź", spowodowało utratę przez Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego możliwości realizacji zadań zaczepnych i konieczność bieżącej walki z napotkanymi jednostkami niemieckimi.

Starcie rozpoczęło się, gdy część południowego zgrupowania Armii "Prusy", w sile niekompletnych 3. DP, 12. DP i 36.DP i tymczasowej Grupy Operacyjnej "Kielce" pod dowództwem płk. Kazimierza Glabisza, napotkało na przemieszczające się siły niemieckiej 10. Armii (pancerno-motorowy 15. Korpus Lekki gen. Hotha), które zagradzały oddziałom polskim szlaki odwrotu za Wisłę.

W nocy z 7 na 8 września ok. godz 12:00, wywiązały się pierwsze walki 3. DP z Niemcami, zakończone niepowodzeniem i rozbiciem sił polskich w bitwie o miasteczko Piłatka. 12. DP podjęła próbę przebicia się z niemieckiego okrążenia dnia 9 września, część jej oddziałów przebiła głęboko pozycje niemieckie jednak atak czołgów nieprzyjaciela doprowadził do odcięcia od rzeki Wisły i rozbicia. Ostatnim etapem bitwy, dnia 10 września, była próba 36. DP przebicia się na wschód, rozpoczęta w czasie marszu na Iłżę, także zakończona niepowodzeniem.

Większość południowego zgrupowania Armii "Prusy" uległo rozproszeniu i zniszczeniu w dniu 9 września, przestając istnieć jako samodzielna jednostka armii Wojska Polskiego.

źródło:wikipedia


00:18, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
piątek, 07 września 2007
1939 zakończono obronę Westerplatte, 1812 Napoleon Bonaparte pokonał Rosjan w bitwie pod Borodino.
Dziś 7 września 2007 rozpoczyna się pielgrzymka Papieża Benedykta XVI do Austrii.Hasłem przewodnim pielgrzymki jest:"Patrzeć na Chrystusa" 7 - 9 września Pielgrzymka Ojca Św. Benedykta XVI do Austrii z okazji 850. rocznicy ustanowienia sanktuarium w Mariazell

1939 zakończono obronę Westerplatte, 1812 Napoleon Bonaparte pokonał Rosjan w bitwie pod Borodino.
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 7 września
Wydarzenia w Polsce
1764 - elekcja Stanisława Augusta Poniatowskiego na tron polski.
1928 – Inauguracja pierwszego wyścigu Tour de Pologne.
1939 – Zakończyła się obrona Westerplatte.
1943 - udany zamach żołnierzy AK w Warszawie na zastępcę komendanta Pawiaka Franza Bürckla.
1944 – 38. dzień powstania warszawskiego: upadek Powiśla. Rozmowy przedstawicieli Zarządu PCK w sprawie ewakuacji poza teren miasta osób cywilnych.

Wydarzenia na świecie
1159 - Aleksander III został wybrany papieżem.
1191 - III wyprawa krzyżowa: miała miejsce bitwa pod Arsuf.
1701 - Państwa morskie, Anglia i Holandia zawarły z cesarzem Leopoldem I antyfrancuskie przymierze w Hadze.
1706 - W wyniku przegranej bitwy pod Turynem Francja została zmuszona do wycofania się z północnych Włoch.
1812 - Napoleon Bonaparte pokonał Rosjan w bitwie pod Borodino.
1822 - Brazylia proklamowała niepodległość.
1901 - W Chinach podpisano traktat pekiński kończący powstanie bokserów.
1977 - Stany Zjednoczone przekazały Panamie Kanał Panamski.
1998 - założono firmę Google Inc.

Obrona Westerplatte 1-7 września 1939
Westerplatte to półwysep w Gdańsku, przy ujściu Martwej Wisły. W latach 1926-39 Wojskowa Składnica Tranzytowa, której obrona we wrześniu 1939 stała się jednym z najbardziej znanych symboli polskiego oporu. Walczyła samotnie, jedynie źródła niemieckie podają o ataku żywych torped na stanowiska ostrzeliwujące Westerplatte z Nowego Portu

Westerplatte dziś: Podzielony jest na III części. W Parku głównym miejscem jest Pomnik Obrońców Wybrzeża. Ma on 25 metrów (nie licząc podstawy, którą jest 20 metrowy kopiec). Pomnik ten ma przypominać wyszczerbiony bagnet wbity w ziemię.

1-7 września 1939 - obrona pod dowództwem mjr. Henryka Sucharskiego, od 2 do 7 września dowodził zastępca kpt. Franciszek Dąbrowski
Kampania wrześniowa
Westerplatte broniła przez 7 dni wzmocniona kompania (miała walczyć kilkanaście godzin). Atakowało około 3500 niemieckich żołnierzy wspartych ciężką artylerią (m.in. haubico-moździerze kalibru 220 mm), bombowcami nurkującymi Stukas oraz pancernikiem Schleswig-Holstein. Z Zatoki Gdańskiej niemieckie okręty ostrzelały teren Westerplatte, jednak Niemcy zrezygnowali z tego ognia, ponieważ pociski przelatywały teren walk.

Upowszechniany jest pogląd, jakoby obrona Westerplatte miała dla Polaków wielką wartość symboliczną, bez istotnego znaczenia militarnego. W rzeczywistości, załoga polska w liczbie ok. 180 żołnierzy (w dodatku, bardzo słabo uzbrojonych) wiązała walką nieprzerwanie przez 7 dni poważne siły hitlerowskie (piechota morska, SS-Heimwehr, oddziały wojsk lądowych) zadając im duże straty (ok. kilkuset poległych, przy stratach własnych 15 zabitych). Walką związano też kilka baterii artylerii polowej i haubic, eskadry lotnictwa nurkującego (ok. 40 samolotów), a przede wszystkim - ostrzeliwujący polską placówkę pancernik Schleswig-Holstein. Ten ostatni nie mógł być dzięki temu wykorzystany do likwidacji innych punktów obrony Wybrzeża we wrześniu 1939 r.
Uzbrojenie obrońców
armata polowa wz. 1902 kalibru 76,2 mm z 330 nabojami - zniszczona 1 września po wystrzeleniu 28 pocisków
dwa działka przeciwpancerne wz.36 kalibru 37 mm z 400 nabojami - brały udział w udaremnieniu prób podpalenia Westerplatte za pomocą drezyny z benzyną
cztery moździerze typy Brandt kalibru 81 mm z 860 pociskami - zniszczone w czasie nalotu 2 września po wystrzeleniu 104 pocisków
41 karabinów maszynowych z 130 000 (125 000) nabojami
16 ckm
17 rkm
6 lkm
160 karabinów z 45 000 nabojami
40 pistoletów
ok. 1000 granatów po ok. 560 zaczepnych i obronnych
Uwaga: w chwili kapitulacji pozostało ok. 10 000 naboi do karabinów maszynowych i karabinów.
Załoga
5 oficerów
3 chorążych
1 zbrojmistrz
7 urzędników cywilnych
18 pracowników kontraktowych
14 podoficerów zawodowych
27 podoficerów służby zasadniczej
7 podoficerów nadterminowych
2 matów zawodowych
1 mat nadterminowy
17 starszych legionistów i strzelców
102 legionistów i strzelców
1 zawiadowca stacji handlowej PKP Westerplatte
Razem: 205 osób.
W czasie walk poległo 15 osób, a jedna została zamordowana po poddaniu za niezdradzenie szyfrów, dalszych 8 nie przeżyło wojny. Żyje 4 obrońców (stan z 10 marca 2004).
Strona o Westerplatte
http://westerplatte.pl/
www.westerplatte.pl

Bitwa pod Borodino została stoczona w dniu 7 września 1812 roku pomiędzy armią francuską dowodzoną przez Napoleona Bonaparte a rosyjską dowodzoną przez Michaiła Kutuzowa. Michaił Kutuzow (dowódca wojsk rosyjskich) wycofał się z pola walki, otwierając tym samym Napoleonowi drogę do Moskwy. Borodino to miejscowość znajdująca się na terenie dzisiejszej Rosji.

W czerwcu 1812 Napoleon wkroczył na tereny Rosji dowodząc armią liczącą blisko pół miliona żołnierzy i 1300 armat. Do decydującego starcia doszło dopiero we wrześniu po objęciu naczelnego dowództwa armii carskiej przez gen. Michaiła Kutuzowa, który zastąpił na tym stanowisku gen. Barclaya i postanowił zmierzyć się z Francuzami pod Borodino. Choć szanse nie były równe, to Rosjanie nie chcieli dopuścić Francuzów do Moskwy bez walki.

Francuzi w sile około 130 tysięcy żołnierzy i z 540 działami stoczyli całodzienną bitwę z Rosjanami - 155 tysięcy żołnierzy i 640 dział. Kutuzow wybrał bardzo starannie rejon bitwy z natury dość dogodny do obrony, wzmocniony dodatkowymi licznymi fortyfikacjami polowymi.

Napoleon usiłował przełamać opór Rosjan koncentrując całą siłę uderzenia na centrum wroga, oraz próbując uderzenia od południa na wieś Uticę. Walczący na południowym odcinku V (polski) Korpus księcia Poniatowskiego uwikłany był w całodzienną bezskuteczną walkę o ufortyfikowane i obsadzone artylerią wzgórze koło Uticy (wzgórze zostało ostatecznie zajęte pod wieczór szturmem całego korpusu poprowadzonym osobiście przez Poniatowskiego). Także rzucona do walki w centrum ciężka kawaleria francuska nie zdołała przełamać oporu Rosjan. Wieś Borodino została zdobyta w pierwszym uderzeniu, jednak ciężkie boje toczono o szaniec (nazwany później Redutą Rajewskiego) w centrum uzbrojonego w baterię 200 dział, który po południu został zdobyty przez Francuzów.
Napoleon nie zdecydował się na rzucenie do walki Gwardii Cesarskiej, która w krytycznym momencie bitwy mogła doprowadzić do zniszczenia armii rosyjskiej. Pod wieczór walki wygasły. Napoleon Bonaparte nie wykorzystał inicjatywy i dał Kutuzowowi możliwość odwrotu.

Straty obu stron były niesłychanie wysokie. Rosjanie stracili około 30 tys. zabitych, Francuzi około 7 tys. zabitych. Ciężkie straty kawalerii francuskiej uniemożliwiły podjęcie pościgu za cofającą się armią rosyjską. Napoleon zajął Moskwę 14 września 1812 roku, lecz zasadniczy cel kampanii, jakim miało być rozgromienie armii rosyjskiej w walnej bitwie, nie został osiągnięty i niebawem przyczynił się do klęski Napoleona w Rosji.
źródło:wikipedia
05:47, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 06 września 2007
Dziś 6 września 2007 odszedł od nas wybitny Tenor Luciano Pavarotti
Dziś 6 września 2007 odszedł od nas wybitny Tenor Luciano Pavarotti niech spoczywa w pokoju.
Jak napisał Ksiądz Twardowski w swoim wierszu.."spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą..."
Luciano Pavarotti 
Luciano Pavarotti (ur. 12 października 1935 w Modenie, zm. 6 września 2007 w Modenie) – włoski śpiewak operowy (tenor).































Jego ojciec był chórzystą w miejscowej operze. Studiował w Reggio Emilia, gdzie wygrał konkurs. Tutaj debiutował w 1961, jako Rudolf w Cyganerii Pucciniego. W 1963 śpiewał w Covent Garden, 1965 w La Scali, 1968 w Metropolitan Opera. Jeden z najwybitniejszych śpiewaków, specjalizował się w repertuarze bel canto szczególnie w operach Belliniego, Donizettiego, Rossiniego i wczesnego Verdiego. Występował na scenach czołowych teatrów operowych świata. Dysponował głosem mocnym, o rozległej skali, sięgającej do C2. Prezentował znakomite partie tenorowe w operach, m.in. w Napoju miłosnym i Córce pułku Donizettiego; w Rigoletcie i Aidzie Verdiego; w Carmen Bizeta, oraz w Tosce i Turandocie Pucciniego.

W latach 90., poczynając z koncertem 7 lipca 1990 w Termach Karakalli w Rzymie (w przeddzień otwarcia mistrzostw świata w piłce nożnej), śpiewał także z Plácido Domingo i Jose Carrerasem na słynnych koncertach "Trzech Tenorów" mających miejsce na stadionach i w wielkich parkach miejskich, np. na starym Stadionie Wembley i w Hyde Parku w Londynie, w Madison Square Garden i w Central Parku w Nowym Jorku, pod Wieżą Eiffla w Paryżu, na Camp Nou w Barcelonie – wszędzie gromadząc olbrzymie tłumy słuchaczy.

W 1995 występował w Polsce.

Zdobył ogromną popularność dzięki transmisjom telewizyjnym. Wielokrotnie współpracował z gwiazdami muzki rozrywkowej: Bono, Andrea Bocellim, Jamesem Brownem, Ricky Martinem, Ericem Claptonem, Celine Dion i Sepulturą. Nagrał wiele płyt oraz sfilmowanych oper; sprzedał w ciągu swojej kariery ponad 100 milionów płyt.

13 grudnia 2003 Luciano Pavarotti wziął ślub z Nicolettą Mantovani, swoją byłą sekretarką. Uroczystość zaślubin odbyła się w teatrze w Modenie, rodzinnej miejscowości śpiewaka. Pavarotti świętował 68 urodziny, panna młoda była od niego młodsza o 35 lat.

W 2004 zakończył karierę w atmosferze skandalu, odwołując koncerty w zaplanowanej pożegnalnej trasie dookoła świata. 10 lutego 2006 zaśpiewał powszechnie kojarzoną z jego repertuarem arię Nessun dorma z opery Turandot podczas otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Turynie.

W lipcu 2006 Luciano Pavarotti przeszedł operację usunięcia raka trzustki. Od tego czasu nie występował publicznie.

Po tym jak wyszedł 25 sierpnia 2007 ze szpitala po serii badań, powrócił do domu, gdzie opieke nad nim sprawował lekarz-onkolog.

W nocy 5 września 2007 jego stan zdrowia uległ nagłemu pogorszeniu. Stracił przytomność oraz dodatkowo jego nerki przestaly pracować. Luciano Pavarotti zmarł 6 września 2007 około 5.00 nad ranem nie odzyskawszy przytomności, w swoim domu w Modenie, otoczony rodziną.

źródło:wikipedia
10:16, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
1914 I wojna światowa: rozpoczęła się I bitwa nad Marną.
1914  I wojna światowa: rozpoczęła się I bitwa nad Marną.
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 6 września 
Wydarzenia w Polsce
1771 - Miała miejsce bitwa pod Antopolem.
1794 - Insurekcja kościuszkowska: zakończyło się oblężenie Warszawy.
1936 - Zawarto układ w Roambouillet o pożyczce francuskiej na uzbrojenie armii polskiej.
1944 - 37. dzień powstania warszawskiego: ciężkie walki na Powiślu.
1944 - PKWN wydał dekret o reformie rolnej nacjonalizujący majątki większe od 50 ha.

Wydarzenia na świecie 
775 p.n.e. - Chińscy astronomowie odnotowali zaćmienie Słońca. Jest to najdawniejsze zarejestrowane zaćmienie
394 - W bitwie nad rzeką Frigidus Teodozjusz I Wielki pokonał wojska uzurpatora Eugeniusza, jednocząc już po raz ostatni cesarstwo rzymskie.
1522 - Do portu San Lucar w Hiszpanii wpłynął okręt Victoria, jedyny z ekspedycji Magellana, który opłynął Ziemię.
1901 - William McKinley został śmiertelnie postrzelony przez Leona Czołgosza.
1914 - I wojna światowa: rozpoczęła się I bitwa nad Marną.
1983 - ZSRR przyznał się do zestrzelenia koreańskiego samolotu z 269 osobami na pokładzie. 

I bitwa nad Marną (cud nad Marną) (5-9 września 1914) - kilkudniowa bitwa I wojny światowej pomiędzy wojskami francusko angielskimi a wojskami niemieckimi. Bitwa, która powstrzymała dalszy marsz Niemców na zachód. Plan "wojny błyskawicznej" Alfreda von Schlieffena nie powiódł się, tym samym nie udało się Niemcom wyeliminować z wojny Francji.

Po nieudanych dla Ententy walkach przygranicznych, klęski prób (koniec sierpnia) powstrzymania natarcia prawego skrzydła niemieckich armii w widłach rzek Somma i Olse wojska francusko angielskie wycofały sie za rz. Marnę na wschód od Paryża w rejon w którym koncentrowała się nowa 6 Armia gen. J. Maunoury. W czasie walk z wycofującym się przeciwnikiem 1 i 2 Armia niemiecka 30-31. sierpnia zmuszone były do zmiany kierunku natarcia i znalazły się nie na zachód od Paryża, a na wschód od Paryża. 4 września francuski naczelny dowódca gen. J. Joffre wydał rozkaz uderzenia na prawe skrzydlo wojsk niemieckich siłami Armii brytyjskiej oraz 5 i 6 Armii francuskiej. 
       Niemieckie naczelne dowództwo (szef Sztabu Helmuth von Moltke) dyrektywą z 4 września postawił zadanie utworzenia frontu obrony silami 1 i 2 Armii w celu odparcia uderzenia z zachodu (od Paryża) i dalej prowadzenia operacji zaczepnej na południe i południowy wschód siłami 3, 4 i 5 Armii. Jednakże 3 września 1 armia niemiecka przekroczyła Marnę i weszła w ugrupowanie 2 Armii, zmuszając ja do przegrupowania na wschód, w wyniku czego pomiędzy rzekami Marną a Olse , przy ujściu rz. Ourcq pozostał tylko jeden korpus kawalerii. Na początku września stosunek sił na froncie od Paryża do Verdun zmienił się na korzyść wojsk Ententy (56 dywizji piechoty i 10 dywizji kawalerii, 1082 tys. żołnierzy, 2816 lekkich i 184 ciężkie działa), przeciwko niemieckich (44 dywizji piechoty i 7 dywizji kawalerii, 900 tys. żołnierzy, 2928 lekkich i 436 ciężkich dział), przy czym na zachodnim odcinku przewaga była dwukrotna ponieważ Francuzi wzmocnili swoje lewe skrzydło, a Niemcy 26 sierpnia wycofali dwa korpusy z 2 i 3 Armii w celu przerzutu ich do Prus Wschodnich. 5 września na rz. Ourcq rozpoczęły sie walki na odcinku 6 Armii francuskiej, a 6 sierpnia wojska francusko angielskie przeszły do kontrnatarcia na całym froncie do Verdun.
          Dowódca 1 Armii niemieckiej gen. Aleksander von Kluck zmuszony był 6-8 września przerzucić wszystkie swoje siły z rz. Marny nad rz. Ourcq w celu zatrzymania wojsk francuskich. W rezultacie pomiędzy 1 a 2 armiami niemieckimi powstała luka o szerokości 35-40 km. w która weszła 5 Armia francuska i Armia brytyjska. Niemieckie dowództwo utraciło dowodzenie wojskami. Niepomyślna sytuacja na froncie 2 Armii niemieckiej groziła jej okrążeniem i zmuszała jej dowódcę gen. Karla von Bülowa do podjęcia w dniu 9 września decyzji o wycofaniu jej prawego skrzydła. To doprowadziło, nie patrząc na powodzenie osiągnięte 9 września przez 1,3 i 4 Armie, do wycofania 1 Armii, a potem pozostałych armii niemieckich, co 10 września zostało zatwierdzone przez niemieckie naczelne dowództwo. Do 12 września wojska niemieckie wycofały sie ok 65 km. za rz. Aisne na linię na wschód od m. Reims. 15 września, zgodnie z dyrektywa gen. J. Joffre natarcie zostało zatrzymane. Klęska wojsk niemieckich nad rz. Marną doprowadziła do klęski niemieckiego strategicznego planu wojny liczącego na błyskawiczne rozgromienie przeciwnika na froncie zachodnim.

Po dwóch miesiącach zaciekłej walki front ustalił się wzdłuż podwójnej linii okopów, rozciągającej się w poprzek Francji, od Szwajacarii do kanału La Manche. Uznana za 17. przełomową bitwę w historii świata.
II bitwa nad Marną odbyła się w lipcu 1918. 
źródło:wikipedia

05:51, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
środa, 05 września 2007
Urodziny obchodzi Waldemar Pawlak,1980 Otwarcie najdłuższego tunelu samochodowego świata - St.Gotthard w Szwajcarii.
Pragnę serdecznie zaprosić w imieniu swoim a zwłaszcza kolegi Piotra Poloka na 9 września na godzinę 16.00 do koscioła Matki Bożej Kochawińskiej na osiedlu Kopernika w Gliwicach na Mszę Świętą za śp Panią Paszkowską przyjaciółkę Ojca Świętego Jana Pawła II a następnie po mszy odwiedziny grobu Pani Paszkowskiej na cmentarzu Św Wojciecha przy ul.Św Wojciecha w Gliwicach godzina 17.15. Inicjatorem spotakania jest Wspólnota "Zwiastun Pokoju" . Na cmentarzu bedziecie mogli się dowiedzieć ciekawe i interesujące rzeczy na temat Ojca Świętego Jana Pawła II - miał uczestniczyć w tych obchodach Jego Eminecja Kardynał Jaworski lecz ze wzgledu na to iż ma przekazać diecezję lwowską na prośbę Papieża Bendykta XVI MUSI POZOSTAĆ W RZYMIE. Ma na te skromne spotkanie ma być zaproszony Kardynał Stanisław Dziwisz i Kardynał Franciszek Macharski -w piątek mamy mieć odpowiedź. Święty Paweł mówi:" Niech bedzie chwała i cześć Chrystusowi Jedynemu Wybawicelowi Świata"... Niech imię JAHWE BEDZIE BŁOGOSŁAWIONE

Urodziny obchodzi Waldemar Pawlak,1980 Otwarcie najdłuższego tunelu samochodowego świata - St.Gotthard w Szwajcarii.
Dziś 5 września urodziny obchodzą: Waldemar Pawlak były Premier a obecnie działacz i przewodniczący PSL, Mariusz Szczygieł polski dziennikarz Wszystkiego Najlepszego W Dniu Urodzin Dużo zdrowia, bożego błogosławieństwa .....

Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 5 września
Wydarzenia w Polsce
1939 - rozpoczęły się represje wobec ludności cywilnej w Bydgoszczy w odwecie za zdławienie niemieckiej akcji dywersyjnej.
1944 - 36. dzień powstania warszawskiego: Oddziały powstańcze wycofują się z Elektrowni przy ul. Tamka na Powiślu.
1948 - otwarto muzeum im. Mikołaja Kopernika we Fromborku
1959 - urodził się Waldemar Pawlak, polski polityk, premier RP
1980 - Edward Gierek ustąpił ze stanowiska I sekretarza KC PZPR.
1981 - Rozpoczął się w Gdańsku I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ Solidarność.
1994 - Pierwszy odcinek Mody na sukces został wyemitowany w Polsce.
2007 - Premiera IV Serii Serialu Włatcy Móch.
2007 - Rozpoczęcie się pierwszej edycji programu „You Can Dance - Po prostu tańcz!” w telewizji TVN.

Wydarzenia na świecie
1697
- Francuska flota zwyciężyła w bitwie w Zatoce Hudsona.
1698 - Piotr I Wielki wprowadził podatek od posiadania brody.
1735 - Zostały podpisane preliminaria pokojowe między Francją i Austrią w Wiedniu.
1774 - W Filadelfii (kol. Pensylwania) zebrał się I Kongres Kontynentalny.
1812 - Armia francuska stoczyła walkę z armią rosyjską w bitwie pod Borodino.
1905 - W Portsmouth w USA podpisano pokój pomiędzy Japonią a Rosją kończący wojnę rosyjsko-japońską.
1931 - Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze odrzucił projekt unii celnej między Niemcami i Austrią.
1936 - Amerykanka Beryl Markham jako pierwsza kobieta przeleciała samotnie samolotem Ocean Atlantycki.
1939 - II wojna światowa: Stany Zjednoczone ogłosiły neutralność w wojnie.
1944 - II wojna światowa: ZSRR wypowiedział wojnę Bułgarii.
1946 - Została zacieśniona współpraca między amerykańską i brytyjską strefą okupacyjną w Niemczech.
1964 - Otwarcie najdłuższego mostu w Europie nad Firth of Forth w Szkocji
1972 - Palestyńska organizacja terrorystyczna o nazwie "Czarny Wrzesień" wzięła 11 sportowców izraelskich jako zakładników podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium.
1977 - NASA wystrzeliła sondę kosmiczną Voyager 1 - obecnie najdalszy i ciągle działający obiekt wysłany w kosmos przez człowieka.
1980 - Otwarcie najdłuższego tunelu samochodowego świata - St.Gotthard w Szwajcarii.

Waldemar Pawlak (ur. 5 września 1959 w miejscowości Model, obecne woj. mazowieckie) -

polski polityk, dwukrotny premier Polski w roku 1992 (nie stworzył rządu) oraz w latach 1993-1995, polityk PSL (Prezes od 1991 do 1997 oraz od 29 stycznia 2005 roku) i poseł na Sejm nieprzerwanie od 1989 r.; do 2005 roku prezes Zarządu Warszawskiej Giełdy Towarowej (zrezygnował ze stanowiska przed wyborami parlamentarnymi); prezes Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych.

Absolwent Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej. W grudniu 1981 uczestniczył w strajkach na tej uczelni. W czasie stanu wojennego pracował jako nauczyciel podstaw obsługi komputera w szkole podstawowej w Pacynie. Studia skończył w 1984 roku. Od 1984 prowadzi 17-hektarowe gospodarstwo rolne we wsi Kamionka koło Pacyny (d. woj. płockie).

Karierę polityczną rozpoczął w 1985 wstępując do ZSL, z którego listy został posłem Sejmu kontraktowego. Po rozwiązaniu ZSL przeszedł do PSL "Odrodzenie". Od 1990 członek połączonego Polskiego Stronnictwa Ludowego (od czerwca 1991 do października 1997 był prezesem Naczelnego Komitetu Wykonawczego partii). Z powodzeniem dokonał skonsolidowania podzielonego za prezesury Romana Bartoszcze stronnictwa.

5 czerwca 1992 został desygnowany przez prezydenta Wałęsę i Sejm RP na urząd premiera. 10 lipca 1992 misja stworzenia chrześcijańsko-ludowo-liberalnego rządu zakończyła się niepowodzeniem (tzw. "33 dni Pawlaka"). Ponownie został premierem po wyborach parlamentarnych w 1993 roku i stworzeniu rządu koalicyjnego SLD-PSL. Do dymisji podał się w lutym 1995 po kolejnym kryzysie politycznym koalicji. Działania jego rządu charakteryzowały się niezdecydowaniem oraz kontrowersyjnymi decyzjami personalnymi.

Wśród dotychczasowych premierów III RP wyróżniał się małomównością i niechęcią do dziennikarzy. Powolny w wypowiedziach i podejmowaniu decyzji. Zasłynął decyzją zamiany luksusowego, służbowego samochodu na produkowanego w Polsce Poloneza wyposażonego w silnik samochodu Rover.

W 1995 kandydował na urząd Prezydenta RP (po rezygnacji z kandydowania Józefa Zycha, ówczesnego marszałka Sejmu). W 1. turze wyborów uzyskał 4,31% poparcia (5 miejsce, 770 417 głosów). Ten słaby wynik był jednym z pretekstów dla zastąpienia go na stanowisku prezesa PSL przez Jarosława Kalinowskiego.

29 stycznia 2005 roku został ponownie wybrany na prezesa PSL. 1 października 2005 wybrany na przewodniczącego klubu parlamentarnego PSL.

Prezes Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych

Jest żonaty. Ma troje dzieci: córkę i dwóch synów.

źródło:wikipedia

Tunel Św. Gottharda

Drugim najdłuższym tunelem drogowym na świecie jest tunel Św. Gottharda w Alpach . W sumie są dwa tunele Św. Gottharda, jeden o długości 16 918 m wybudowany w 1989 r. i drugi o długości 15 003 m wybudowany w 2002 r. Tunele łączą drogi niemieckie z drogami szwajcarskimi. Natężenie ruchu jest tam bardzo duże. Lokalizację tuneli można zobaczyć na mapie drogowej na stronie www.fahrschule.de. Aktualnie pod masywem górskim Gottharda buduje się tunel kolejowy o długości 57 km. O budowie tego tunelu można przeczytać na stronie www.geothermie.de, na której znajduje się również profil podłużny tego tunelu.

Tunel drogowy Św. Gottharda ma swoją stronę internetową www.gottahard-strassetunnel.ch, na której znajdują się wszystkie informacje, o budowie tunelu, o systemach ewakuacji, o wentylacji itd. Na stronie tej można również przeczytać o pożarach, które zdarzyły się w tunelu w 2000 r. i w 2001 r. O pożarach w tunelu St. Gotthard można przeczytać również na stronach internetowych news.bbc.co.uk i www.gotthardtunnel.ch.
W tunelu również ważny jest system informacji. Dlatego tunel jest monitorowany i zastosowano w nim nowoczesny system informacji o zagrożeniu. Ze strony internetowej www.gotthard-strassentunnel.ch (należy wybrać link Techn. Systeme - po lewej stronie otwartej strony internetowej), z tej strony można również pobrać krótki film, prezentujący pracę w stacji obsługi tuneli. Film ma ok. 3 MB.

Ponieważ w tunelach musi być zapewnione bezpieczeństwo, temu problemowi poświęca się najwięcej uwagi. Musi być sprawna wentylacja i zapewnione wyjścia awaryjne. Przestrzenny rysunek sytemu wentylacji znajduje się na stronie www.pm-akademie.de.



źródło:www.droga.ps.pl
08:38, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »