RSS
wtorek, 04 września 2007
1939 obrona wieży spadochronowej w Katowicach-Niemcy wkraczają do Katowic rozpoczeła się ewakuacja Warszawy
1939 obrona wieży spadochronowej w Katowicach-Niemcy wkraczają do Katowic rozpoczeła się ewakuacja Warszawy
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 4 września 
Wydarzenia w Polsce
1937
- Rektorzy szkół wyższych wprowadzili rozdział miejsc dla studentów Polaków i Żydów tzw. getta ławkowe.
1939 - Kampania wrześniowa: w Warszawie rozpoczęła się ewakuacja centralnych instytucji państwowych. Samotny samolot Karaś z 51 eskadry rozpoznawczej ostrzelał i obrzucił bombami niemiecki pociąg przewożący uzbrojenie i sprzęt wojskowy na dworcu w Białej Piskiej na terenie Prus Wschodnich.
Poza tym, zrzucenie harcerzy śląskich z Wieży Spadochronowej w Parku Kościuszki w Katowicach. Wtargnięcie Niemców do Katowic
1944
- 35. dzień powstania warszawskiego: Bombardowanie przez Niemców Powiśla i Śródmieścia północnego. Uszkodzenie elektrowni, zatrzymanie dostaw prądu.
1997 - Został wyemitowany pierwszy odcinek teleturnieju Jaka to melodia?.
1999 - W Solcu Kujawskim zostało oddane do użytku Radiowe Centrum Nadawcze.
2006 - Odbyła się Polska premiera serialu Ben 10.

Wydarzenia na świecie 
1609
- Angielski żeglarz Henry Hudson dopłynął do brzegu wyspy Manhattan.
1781 - Hiszpańscy osadnicy założyli nad Oceanem Spokojnym Los Angeles, zwane "miastem aniołów".
1838 - Henriette d'Angeville jako pierwsza kobieta weszła na szczyt Mont Blanc.
1870 - W Paryżu wybuchło powstanie. Nastąpiła likwidacja II Cesarstwa i proklamowanie III Republiki.
1886 - Wódz Apaczów Geronimo poddał się armii USA.
1907 - Podpisano układ w Christianii (obecnie Oslo), na mocy którego Francja, Rosja, Niemcy i Wielka Brytania uznały granice Norwegii, po jej wystąpieniu w 1905 roku z unii ze Szwecją.
1951 - Pierwszy międzykontynentalny przekaz programu telewizyjnego. Było nim wystąpienie prezydenta USA Harryego Trumana.
1972 - Ośmiu Palestyńczyków z mało znanej organizacji Czarny Wrzesień dokonało zamachu terrorystycznego na 11 izraelskich sportowców podczas olimpiady w Monachium.
1984 - Siepacze Pinocheta zamordowali księdza André Jarlana, duszpasterza biedoty w stolicy Chile.
1998 - Premiera pierwszego odcinka teleturnieju Who Wants To Be a Millionaire (Milionerzy) 

4 września 1939
rozpoczęła się ewakuacja z Warszawy centralnych instytucji państwowych.
w Katowicach po przełamaniu 3 września obrony prowadzonej przez kompanię 3. batalionu kpt. Pawła Staszkiewicza z 201. Pułku Piechoty, kompanię kolarzy oraz ok. 100-osobowy oddział ochotników pod dowództwem powstańca śląskiego Nikodema Renca, padła reduta - wieża spadochronowa - broniona przez śląskich harcerzy. 
Żołnierze Wehrmachtu zrzucili na ziemię z 50-metrowej wysokości ostatnich rannych obrońców. Katowice zajęły 239. Dywizja Piechoty XIV Armii oraz 56. i 68. Pułk Grenzschutzu. Jednakże po południu wybuchły ponownie krótkotrwałe walki w rejonie kościoła ewangelickiego, Placu Wolności, Domu Powstańca, teatru i ul. Mariackiej. 
Po ostatecznym opanowaniu miasta Niemcy spalili synagogę przy ul. Mickiewicza oraz dokonali masowych egzekucji na około 860 Powstańcach Śląskich, Harcerzach i polskiej ludności.
Wieża spadochronowa w Katowicach – stalowa wieża spadochronowa znajdująca się w Parku im. Tadeusza Kościuszki w Katowicach, używana do początkowego szkolenia skoczków spadochronowych – przyszłych lotników lub ewentualnie żołnierzy polskich wojsk powietrzno-desantowych.

Historia 
Wieża została zbudowana w 1937 r. z inicjatywy Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Była wówczas największą wieżą spadochronową w kraju.

Budowa wieży spadochronowej napotkała sporo problemów. LOPP nie dysponowała pełnymi środkami na ukończenie inwestycji. Przeciwko budowie wieży w Parku Kościuszki protestował też koncern Hohenlohe, właściciel kopalni Wujek, której pola węglowe znajdowały się pod parkiem. Istniały uzasadnione obawy, że wydobycie węgla i spowodowane przezeń szkody górnicze naruszą konstrukcję wieży. Koncern górniczy zawczasu odżegnywał się od jakiejkolwiek odpowiedzialności.

4 września 1939 r. z pomostu wieży ostrzelano wkraczających do Katowic żołnierzy Wehrmachtu. W latach 40. niemieckie władze Katowic postanowiły rozebrać wieżę i prawdopodobnie przetopić jej elementy.
Po wojnie, w latach 50. wieżę odbudowano. Nowa ma 35 metrów. Przez krótki okres prowadzono na niej ćwiczenia spadochronowe, ale jak podają niektóre źródła, zaniechano ich po protestach mieszkańców. Dziś wieża jest pomnikiem i katowickim landmarkiem. To jedyna istniejąca obecnie wieża spadochronowa w Polsce.

Opis techniczny 
Według dokumentacji technicznej, która znajduje się w zasobach archiwum Urzędu Miejskiego w Katowicach, projekt wieży wykonano w Biurze Technicznym Budowy Mostów w Chorzowie. Pod dokumentami podpisał się inż. Korzieter. Stalowa konstrukcja wieży miała 50 metrów wysokości. Na jej szczyt prowadziły schody, wewnątrz konstrukcji znajdował się szyb windowy, w którym kursowała dwuosobowa elektryczna winda.

Na szczycie wieży znajdowała się platforma, z której wykonywano skoki. Wokół platformy zamontowano balustradę wykonaną ze pełnej stali, w której zamontowano drzwiczki. Balustrada obracała się, tak by kierunek, w jakim oddawano skoki można było dostosowywać do kierunku wiejącego wiatru. Spadochron połączony był stalową linką z obracanym wysięgnikiem oraz przeciwwagą, która poruszała się w rurze umieszczonej w osi wieży.
Obrona wieży spadochronowej – fakty i kontrowersje
W pierwszych dniach II wojny światowej wieża stanowiła punkt obserwacyjno-meldunkowy 73 Pułku piechoty. 3 września, po przełamaniu polskiej obrony pod Wyrami i Gostynią, jednostki Armii Kraków zagrożone otoczeniem przez Niemców rozpoczęły odwrót ze Śląska. Do Katowic 4 września wkroczyła 239. Dywizja Piechoty Wehrmachtu (dowództwo gen. major Ferdinand Neuling) oraz 56. i 68. Pułkiem Grenzschutzu wchodzącymi w skład 3. Dowództwa Odcinka Grenzschutzu (dowództwo gen. porucznik Georg Brandt). Jednak to, co działo się wokół wieży w dniach 3-4 września do dziś pozostaje niejasne.

Od lat 50. w Polsce panowała wersja, związana z literackim opisem Kazimierza Gołby, który w książce pt. Wieża spadochronowa, opisał, że wieża spadochronowa stała się redutą, z której śląscy harcerze stawili opór wkraczającym do miasta żołnierzom Wehrmachtu i bojownikom Freikorpsu Ebbinghaus. Według Gołby obrona wieży trwała kilkanaście godzin, a harcerze zadali Niemcom bolesne straty, zestrzeliwując m.in. niemiecki samolot. Opór wieży złamał dopiero ostrzał ciężkiej artylerii. Ciała zabitych i rannych obrońców zrzucono z pomostu.

Ten heroiczny opis miał powstać w oparciu o relacje mieszkańców Katowic, jakie po wojnie zbierał Gołba za pośrednictwem "Gościa Niedzielnego". Celem Gołby, było zadanie kłamu powszechnemu po wojnie twierdzeniu, że Ślązacy poddali się w 1939 r. Niemcom bez walki, a podczas wojny kolaborowali z nazistami, czego przejawem miała być służba (w rzeczywistości przymusowa) Ślązaków w Wehrmachcie.

Wersję Gołby podtrzymywali inni śląscy literaci: m.in. Wilhelm Szewczyk i Bolesław Lubosz. Wieloletnią orędowniczką tej wersji była też Krystyna Heska Kwaśniewicz, harcmistrzyni i literaturoznawca z Uniwersytetu Śląskiego. Hufiec ZHP Katowice, w uznaniu bohaterstwa harcerek i harcerzy 1939 roku, nosi imię Bohaterów Wieży Spadochronowej. W oparciu o scenariusz W. Szewczyka powstał w 1976 r. film fabularny Ptaki ptakom w reż. Pawła Komorowskiego przedstawiający artystyczną próbę rekonstrukcji wydarzeń.

O pierwsze wątpliwości w sprawie obrony wieży zaczęły pojawiać się na początku lat 80 XX w. Andrzej Szefer dotrał w Federlanym niemieckim Federalnym Archiwum Wojskowym we Freiburgu na dziennik bojowy 3. Odcinka Grenzschutzu, którego dowódca gen. Georg Brandt dowodził akcją zajmowania Katowic i opisał, że przebiegała ona bez większych incydentów. Ocenzurowane fragmenty dziennika Szefer opublikował na łamach "Zarania Śląskiego". Jednak, gdy jeden z jego współpracowników - dr Zbigniew Kapała z Instytutu Śląskiego, zaczął w telewizyjnym programie powoływać się na powyższe, niemieckie dokumenty - został publicznie skarcony, a niemiecki opis z miejsca uznano za niewiarygodny. Kapałę krytykował m.in właśnie Szewczyk. Sprawę wyciszono.
Dopiero w 2003 r. wersja długotrwałej obrony przedstawiona przez Gołbe została ostattecznie podważona. Latem tego roku nowe dokumenty zostały odnalezione przez Ryszarda Kaczmarka, historyka z Uniwersytetu Śląskiego, również we freiburskim Federalnym Archiwum Wojskowym . Odkrycia Kaczmarka opisała katowicka "Gazeta Wyborcza". Historyk dotarł do nieznanego wcześniej raportu gen. Neulinga, który opisywał, że walki pod wieżą trwały o wiele krócej, niż opisywano wcześniej.

Według niemieckiego generała sztab 239. dywizji został ostrzelany z karabinu maszynowego umieszczonego na wieży spadochronowej 4 września rano, gdy trwały ostatnie narady przed wkroczeniem do Katowic. Ogień obrońców wieży był niecelny. Wieża umilkła po tym, jak została ostrzelana z niemieckiego działa przeciwpancernego. Walki trwały też w Katowicach, ale opór został szybko przełamany, o 11. Neuling wjechał swoim mercedesem do centrum Katowic, gdzie został serdecznie powitany przez niemieckich mieszkańców miasta.

Publikacja raportu w "Gazecie Wyborczej" wywołała oburzenie śląskich środowisk patriotycznych, a przeciwko publikacji i jej autorowi Bartoszowi T. Wielińskiemu skierowano list otwarty do Adama Michnika. Zarzucano mu w nim kłamstwa, manipulacje oraz podważanie polskiego charakteru Katowic.

Wieliński na zlecenie redakcji sam udał się do archiwum we Freiburgu. Odnalazł tam nowe, nieznane dokumenty, w tym relacje z zajmowania Katowic sporządzone przez niemieckich żołnierzy oraz kilkanaście wykonanych 4 września nieznanych fotografii. Na tej podstawie powstał cykl artykułów rekonstruujący to, co się działo w Katowicach i na Śląsku we wrześniu 1939 r.

Latem 2004 r. do Freiburga udała się grupa historyków z katowickiego Instytutu Pamięci Narodowej. Ich ustalenia pokrywały się z tezami "Gazety Wyborczej". Jeden z historyków IPN, który badał zawartość freiburskiego archiwum dr Grzegorz Bębnik potwierdził to w swojej książce "Katowice we wrześniu '39". Wykorzystał w niej także dane zebrane podczas śledztwa IPN w tej sprawie, a także dokumenty, do których dotarł Szefer.

Niejasne jest to, kto bronił wieży. Do dziś nie odnaleziono dowodów na to, by byli to harcerze. Ostatnio pojawiły się informacje, że być może byli to katowiccy gimnazjaliści. Nie ustalono też liczby, ani nazwisk obrońców. Najprawdopodobniej ciała obrońców wieży spoczywają wraz z ciałami innych zamordowanych obrońców Katowic na cmentarzu w Katowicach-Panewnikach.
źródło:wikipedia
06:34, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 03 września 2007
1939 powołano dowództwo obrony Warszawy,1939 Francja,Wielka Brytania wypowiedzenie wojny Niemcom "dziwna wojna"
1939 powołano dowództwo obrony Warszawy,1939 Francja,Wielka Brytania wypowiedzenie wojny Niemcom "dziwna wojna"
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 3 września 
Wydarzenia w Polsce
1914
- I wojna światowa: Rosjanie zajęli Lwów.
1935 - W porcie w Gdyni żaglowiec Dar Pomorza zakończył swój rejs dookoła świata.
1935 - W Warszawie wyszedł pierwszy numer tygodnika naukowo-technicznego "Młody Zawodowiec".
1939 - kampania wrześniowa: powołano dowództwo obrony Warszawy, na czele którego stanął gen. bryg. Walerian Czuma.
1944 - 34 dzień powstania warszawskiego: nasilenie walk na Śródmieściu - zmasowane ostrzeliwanie tej dzielnicy artylerią i sztukasami.
1948 - Stanowisko sekretarza generalnego PPR objął Bolesław Bierut.
1980 - Podpisanie w Jastrzębiu-Zdroju tzw. porozumień jastrzębskich
1987 - Katastrofa komunikacyjna w Warszawie
1987 - Katastrofa kolejowa na stacji Warszawa Włochy
1999 - Po raz pierwszy w telewizji TVN ukazała się polska wersja teleturnieju "Milionerzy".

Wydarzenia na świecie
401 p.n.e.
- Miała miejsce bitwa pod Kunaksą.
590 - Rozpoczął się pontyfikat Grzegorza I Wielkiego.
1260 - Mamelucy pokonali Mongołów w bitwie pod Ajn Dżalut, co zahamowało ich ekspansję na Bliskim Wschodzie.
1783 - Zawarto pokój wersalski.
1791 - Francuskie Zgromadzenie Ustawodawcze uchwaliło pierwszą w dziejach Francji konstytucję.
1914 - Kardynał Giacomo della Chiesa został obrany papieżem i przyjął imię Benedykta XV.
1939 - II wojna światowa: Francja, Wielka Brytania, Nowa Zelandia i Australia wypowiedziały wojnę III Rzeszy, rozpoczęła się dziwna wojna.
1943 - Włochy podpisały zawieszenie broni z aliantami.
1971 - Katar uzyskał niepodległość.
2000 - Jan Paweł II beatyfikował swoich poprzedników: Piusa IX i Jana XXIII.
2004 - Szkoła w Biesłanie w Północnej Osetii (Rosja) została odbita z rąk napastników przez rosyjskie siły specjalne. Ponad trzystu zakładników zginęło podczas szturmu. 

Obrona Warszawy 1939
Obrona Warszawy podczas wojny obronnej w 1939 roku, była bitwą o stolicę Polski pomiędzy rozlokowaną na terenie Warszawy polską Armią Warszawa i armią niemiecką. Już od 1 września 1939 Warszawa była intensywnie bombardowana przez lotnictwo niemieckie, atakujące obiekty cywilne i wojskowe.


Kalendarium
3 września powołano Dowództwo Obrony Warszawy, na czele którego stanął gen. bryg. Walerian Czuma. Szefem sztabu obszaru zachodniego obrony był płk. Marian Porwit. Do obrony stolicy skierowano wojska 5 (lwowskiej) dywizji piechoty pozostające w odwodzie Naczelnego Wodza.

6 września Prezydent RP Ignacy Mościcki wraz z władzami państwa wobec bezpośredniego zagrożenia natarciem niemieckim ewakuowali się do Nałęczowa.

8 września do obrzeży Warszawy dotarły oddziały niemieckiej 4 Dywizji Pancernej. Tego dnia powstała także Armia Warszawa. 8 i 9 września od strony Ochoty i Woli rozpoczął się atak Wehrmachtu na Warszawę. OKW próbowało zdobyć stolicę Polski z zaskoczenia siłami dwóch dywizji pancernych ( 1 i 4 D Panc), które w dniu 6 września dokonały skutecznego przełamania frontu polskiego pod Piotrkowem.[1]. Atak 4 Dywizji Pancernej Wehrmachtu na Ochotę i Wolę (ulicami Grójecką i Wolską) załamał się wobec skutecznej polskiej obrony i opłacony został wysokimi stratami po stronie niemieckiej. W dniach 13-15 września miasto zostało całkowicie okrążone. Stefan Starzyński, komisaryczny prezydent miasta i komisarz cywilny jego obrony odmówił ewakuacji wraz z rządem i stanął na czele cywilnej obrony Warszawy. Na mocy rozkazu Naczelnego Wodza została powołana Armia Warszawa pod dowództwem gen. Juliusza Rómmla.Stefan Starzyński powołał Komitet Obywatelski przy Dowództwie Obrony Warszawy skupiający przedstawicieli wszystkich ugrupowań politycznych Rzeczypospolitej - od PPS poprzez piłsudczyków do narodowej demokracji. Propagandą Dowództwa Obrony Warszawy kierował płk. Wacław Lipiński. W dniach 17-22 września garnizon warszawski został wzmocnione przez żołnierzy Armii Poznań i Armii Pomorze, ( Wielkopolska Brygada Kawalerii, Podolska Brygada Kawalerii, elementy Pomorskiej Brygady Kawalerii i część jednostek piechoty ) którzy pod operacyjnym dowództwem gen. Tadeusza Kutrzeby przełamali się do Warszawy z rejonu Bzury przez Puszczę Kampinoską, tocząc zażarte walki o przedarcie się na przedpolu miasta. Podczas przełamania polegli generałowie Stanisław Grzmot-Skotnicki, Franciszek Wład i Mikołaj Bołtuć.

Dyskusyjną wśród historyków pozostaje rola gen. Juliusza Rómmla, który pomimo znacznych sił ( w tym batalionu czołgów) nie udzielił żadnego wsparcia wojskom Armii Poznań i Pomorze w czasie bitwy nad Bzurą i nie dokonał koordynacji sił Armii Warszawa i znajdujących się w twierdzy Modlin sił Armii Modlin i GO gen. Wiktora Thommee z Armii Łódź z Armiami "Poznań" i "Pomorze".

Po agresji ZSRR na Polskę w dniu 17 września przebywający pod Warszawą Adolf Hitler wydał osobisty rozkaz ostrzału artyleryjskiego Zamku Królewskiego dla zmuszenia stolicy Polski do kapitulacji. Kapitulacja Warszawy była uzgodnionym warunkiem niemiecko-sowieckim co do rozbioru terytorium państwa polskiego pomiędzy III Rzeszę a ZSRR. W konsekwencji wojska niemieckie podjęły eskalację działań ( niezgodnych z IV konwencją haską) skierowanych przeciwko ludności cywilnej Warszawy a mających zmusić miasto do jak najszybszej kapitulacji.

25 września został przeprowadzony nalot dywanowy Luftwaffe na Warszawę, zginęło wtedy ok. 10 tys. mieszkańców, 35 tys. zostało rannych, zaś 12% zabudowy miejskiej uległo zniszczeniu. Luftwaffe zbombardowała warszawską gazownię, elektrownię i stację filtrów. Wobec braku prądu zamilkła rozgłośnia radiowa Warszawa II, nadająca z Fortu Mokotowskiego. [3]. Ataki te były wstępem do generalnego szturmu miasta, 26 września oddziały niemieckie przeprowadziły natarcie, które jednak nie przyniosło im większych sukcesów. Kapitulacja stolicy nastąpiła ostatecznie w dniu 28 września. Do niewoli niemieckiej dostało się ok. 120-140 tys. polskich żołnierzy walczących w obronie Warszawy.

Dziwna wojna 1939 – określenie używane w odniesieniu do sytuacji, jaka miała miejsce na początku II wojny światowej na froncie zachodnim po formalnym wypowiedzeniu przez Francję i Anglię w dniu 3 września 1939 wojny III Rzeszy przy braku faktycznych działań wojennych, w konsekwencji decyzji sojuszniczej Rady Najwyższej podjętej na tajnej konferencji w Abbeville 12 września 1939 r.

Decyzja podjęta 12 września 1939 r. przez Najwyższą Radę Wojenną francusko-brytyjską w Abbeville o niepodejmowaniu ofensywy lądowej na froncie zachodnim i działań powietrznych RAF nad Niemcami była złamaniem zobowiązań wynikających z umów sojuszniczych – konwencji wojskowej do sojuszu polsko-francuskiego (zobowiązującej sojusznika do ofensywy w ciągu czternastu dni od ogłoszenia mobilizacji i rozpoczęcia wrogich działań wojennych przeciw drugiemu sojusznikowi) i układu polsko-brytyjskiego z 25 sierpnia 1939 r. Było to ponadto sprzeczne z deklaracjami złożonymi przez Francuzów i Brytyjczyków polskiemu ministrowi spraw wojskowych, Tadeuszowi Kasprzyckiemu podczas misji do Londynu i Paryża wiosną 1939 r. Była to klasyczna felonia – zdrada sojusznika na polu bitwy. Ambasadorowie Rzeczypospolitej w Wielkiej Brytanii – Edward Raczyński i Francji – Juliusz Łukasiewicz bezskutecznie próbowali wyegzekwować we wrześniu 1939 r. wywiązanie się krajów sojuszniczych z zobowiązań zaciągniętych wobec Polski. Na założeniu ofensywy sojuszniczej w czternastym dniu wojny oparty był plan obrony "Z" i strategia obrony terytorium Polski Edwarda Rydza-Śmigłego. Brak interwencji militarnej Anglików i Francuzów umożliwił siłom niemieckim i (od 17 września 1939 r.) sowieckim pokonanie wojsk polskich i rozbiór państwa polskiego (wojna obronna Polski we wrześniu 1939).
Do końca działań wojennych w Polsce III Rzesza nie była w stanie przerzucić żadnych pełnowartościowych jednostek bojowych ( z wyjątkiem jednej dywizji) z frontu polskiego. Był to jedyny okres, gdy alianci na froncie zachodnim, dzięki zaciętej obronie Wojska Polskiego posiadali przewagę liczebną i strategiczną nad Wehrmachtem. Okres ten został całkowicie niewykorzystany, co było podstawową przyczyną klęski wojsk francusko-brytyjskich w roku 1940, gdy III Rzesza mogła skupić wszystkie swoje siły wojskowe na jednym froncie - nie uzyskując mimo to ani przewagi liczebnej, ani materiałowej ( z wyjątkiem lotnictwa) nad armiami francuską, brytyjską, belgijską i holenderską.

Okres ów zyskał różne nazwy w wielu językach: po francusku Drôle de Guerre, po angielsku phony/phoney war czyli udawana wojna, po niemiecku Sitzkrieg, czyli siedząca wojna jako przeciwieństwo i nawiązanie do Blitzkrieg – wojny błyskawicznej, Brytyjczycy nazywali ją jeszcze czasem Bore War czyli nudną wojną, co było żartobliwym nawiązaniem (grą słów) do wojen burskich – Boer Wars.

Liczne dywizje francuskie oczekiwały na działania Niemców wierząc, że umocnienia Linii Maginota uchronią Francję przed podzieleniem losu Polski. Działania lądowe Francuzów ograniczały się do nielicznych patroli na przedpolu niemieckiej Linii Zygfryda. Niemcy z kolei zajmowali stanowiska na Linii Zygfryda, przygotowując po podbiciu Polski wojska do dalszych działań ofensywnych.

Sytuacja na linii frontu bywała tragikomiczna. Po stronie francuskiej ustawiano np. plakaty o treści – Prosimy nie strzelać. My nie strzelamy. W odpowiedzi po stronie niemieckiej pojawiał się napis – Jeśli wy nie strzelacie, to i my nie będziemy strzelać, często po obu frontach sadzono marchewki lub obrzucano się ulotkami propagandowymi.

W tym okresie przybyły do Francji siły lądowe Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego. Działania na niewielką skalę prowadziło jedynie lotnictwo alianckie, bombardując przygraniczne fabryki oraz dokonując nieskutecznych nalotów na niemiecką flotę. Przez początkowy okres jednakże lotnictwo zrzucało głównie ulotki nad miastami niemieckimi. Obie strony wykonywały loty rozpoznawcze, w czasie których dochodziło do walk powietrznych. Dochodziło też do walk na morzu ( bitwa u ujścia La Platy, niemiecki atak podwodny na bazę Scapa Flow ).

Okres dziwnej wojny Wehrmacht wykorzystał do przygotowania ofensywy na Zachodzie. Parokrotnie przekładana ofensywa rozpoczęła się 10 maja 1940, kiedy to Niemcy zaatakowali Holandię, Belgię i Luksemburg i w kilka dni obeszli umocnienia francuskie. Ofensywa prowadzona była zgodnie z planem Mansteina, przygotowanym jesienią 1939 r. i przeforsowanym przez Hitlera wbrew stanowisku OKW.

źródło:wikipedia
08:04, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 02 września 2007
1939 Niemcy założyli obóz koncentracyjny w Stutthofie,31 p.n.e.Miała miejsce bitwa pod Akcjum.
 Drodzy blogowicze pragnę was serdecznie zaprosić w imieniu swoim a zwłaszcza kolegi Piotra Poloka na 9 września na godzinę 16.00 do koscioła Matki Bożej Kochawińskiej na osiedlu Kopernika w Gliwicach na Mszę Świętą za śp Panią Paszkowską przyjaciółkę Ojca Świętego Jana Pawła II a następnie po mszy odwiedziny grobu Pani Paszkowskiej na cmentarzu Świętego Wojciecha przy ul.Św Wojciecha w Gliwicach godzina 17.15. Inicjatorem spotakania jest Wspólnota "Zwiastun Pokoju" . Na cmentarzu bedziecie mogli się dowiedzieć ciekawe i interesujące rzeczy na temat Ojca Świętego Jana Pawła II - zwłaszcza serdecznie są zaproszeni wszyscy z pokolenia JP II.
1939  Niemcy założyli obóz koncentracyjny w Stutthofie,31 p.n.e. Miała miejsce bitwa pod Akcjum.
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 2 września
Wydarzenia w Polsce 
1621
- Rozpoczęła się bitwa pod Chocimiem.
1939 - Niemcy założyli obóz koncentracyjny w Stutthofie.
1939
- Samoloty typu PZL.23 Karaś zbombardowały fabrykę w Oławie (pierwsze bombardowanie Niemiec w czasie II wojny światowej).
1944 - 33 dzień powstania warszawskiego: powstańcy zakończyli obronę Starego Miasta. Upadła Kolumna Zygmunta, rażona pociskami z czołgu niemieckiego.
1945 - Powstała konspiracyjna organizacja Wolność i Niezawisłość pod kierownictwem Jana Rzepeckiego.

Wydarzenia na świecie 
31 p.n.e. - Miała miejsce bitwa pod Akcjum.
1666 - Wybuchł wielki pożar Londynu.
1752 - Wielka Brytania i jej kolonie w Ameryce odeszły od kalendarza juliańskiego na rzecz gregoriańskiego. Na skutek tego po 2 września w Wielkiej Brytanii nastąpił od razu 14 września.
1870 - Zakończyła się bitwa pod Sedanem. Armia pruska rozbiła siły francuskie dowodzone przez marszałka Edme Mac-Mahona.
1898 - Brytyjczycy pokonali Sudańczyków w bitwie pod Omdurmanem.
1914 - I wojna światowa: Austriacy opuścili Lwów.
1933 - Został podpisany pakt o nieagresji między ZSRR a Włochami.
1945 - II wojna światowa: na pokładzie pancernika Missouri przedstawiciele Japonii podpisali akt kapitulacji.
1945 - Ho Chi Minh ogłosił utworzenie Demokratycznej Republiki Wietnamu.
1967 - Powstało quasi-państwo Sealandia.
1987 - W Moskwie rozpoczął się proces niemieckiego pilota Mathiasa Rusta, który w maju wylądował samolotem na placu Czerwonym. 

Zivilgefangenenlager Stutthof, Konzentrationslager Stutthof, Durchgangslager Stutthof, Sonderlager Stutthof, Arbeitserziehungslager Stutthof – Niemiecki obóz koncentracyjny utworzony na anektowanych terenach Wolnego Miasta Gdańska (niem. Freie Stadt Danzig), w miejscowości Sztutowo, 34 km od Gdańska. Funkcjonował od 2 września 1939 roku do 9 maja 1945 roku. Był pierwszym i najdłużej istniejącym obozem tego typu na terenach wchodzących aktualnie w skład Państwa Polskiego
Zdjęcie - Brama Śmierci
Na obszarze Okręgu Rzeszy Gdańsk – Prusy Wschodnie (niem. Reichsgau Danzig-Westpreussen) obóz Stutthof stanowił jeden z głównych instrumentów, służących do masowej eksterminacji ludności. W czerwcu 1944 r. włączono go do realizacji "Ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej" ("Endloesung"), nabrał więc charakteru obozu masowej zagłady.

Inne nazwy, które używano w korespondencji z obozem:

Zivilgefangenenlager Stutthof - Obóz Jeńców Cywilnych Stutthof
Gefangenen - Sammellager Stutthof - Zbiorczy Obóz Jeńców Stutthof
Konzentrationslager Stutthof - Obóz koncentracyjny Stutthof
Gefangenenleger Stutthof - Obóz Jeńców Stutthof
Położenie obozu 
Pod obóz wybrano teren położony daleko od większych skupisk ludzkich, między wsiami: Stegna i Sztutowo. Usytuowany był u nasady Mierzei Wiślanej, na zachód od wsi Sztutowo (Stutthof), przy szosie Gdańsk - Sztutowo. Brukowa szosa łączyła Stutthof z Nowym Dworem Gdańskim (Tiegenhof), a także z Gdańskiem poprzez przeprawę promową w Świbnie. Do wsi dochodziła również kolej wąskotorowa (obecnie ŻKD), która w Nowym Dworze Gdańskim łączyła się z koleją szerokotorową. Ponadto w Stutthofie znajdowała się przystań umożliwiająca kontakt z Gdańskiem i Elblągiem poprzez Zalew Wiślany i kanały.

Teren otoczony był ze wszystkich stron zbiornikami wodnymi: od zachodu Wisłą, od południa i wschodu: Zalewem Wiślanym wraz z siecią kanałów, od północy: Bałtykiem. Obszar obozu zewsząd otoczony był bagnami i torfowiskami, porośnięty gęstym sosnowym lasem, który skutecznie maskował właściwy charakter obozu.
Budowa i i rozbudowa obozu (2 września 1939 – 31 grudnia 1944)
Budowę właściwego obozu rozpoczęto 2 września 1939 roku, kiedy przybył pierwszy transport więźniów. Stały tu już wówczas pierwsze namioty typu wojskowego, rozstawione wokół półhektarowej polanki, pośrodku której znajdowała się prowizoryczna kuchnia, umywalnia i latryna. Więźniowie zostali skierowani do prac przy wycinaniu drzew, karczowaniu lasu, niwelowaniu terenu, zakładaniu dwóch rzędów drutu kolczastego. Potrzebne do budowy dachówki i cegłę sprowadzano z cegielni położonej około 1 km od obozu. Transportowano je w wagonikach kolejki wąskotorowej .
Zdjęcie Plan obozu koncentracyjnego
W okresie od 2 września 1939 do maja 1940 roku na powierzchni około 4 ha postawiono 10 baraków, które później otrzymały nazwę Starego Obozu. Budowano je systemem palowym. Fundamenty często były zastępowane palami metrowej grubości wbijanymi w ziemię. Niektóre baraki ze względu na to, że grunt Starego Obozu był słabo nośny (60 cm poniżej była woda podskórna) stawiano na płytkich palach murowanych. Ściany baraków obijano deskami, ocieplano papą. Linia wysokiego napięcia została założona dopiero w 1942 roku, kiedy przybyła do obozu liczna grupa fachowców elektryków, a nowo budowany obóz ogrodzony miał być płotem pod wysokim napięciem. Do listopada 1941 roku w Stutthofie numerowano poszczególne izby, a nie baraki. Izby zajmowane przez więźniów nosiły numery od 5 do 37. W listopadzie tego roku wprowadzono numerację poszczególnych bloków za pomocą cyfr rzymskich; baraki w Starym Obozie otrzymały cyfry od I do VIII. Kanalizowano obóz, budowano ustępy i umywalnie w barakach
Więźniowie i ofiary
Liczbę więźniów ocenia się na ok. 110-127 tys. osób pochodzących z 26 krajów, w tym 49 tys. kobiet i dzieci. Specjalny obóz kobiecy był miejscem wyjątkowej martyrologii kobiet i małych dzieci, których procent w Stutthofie był wyższy niż w wielu innych obozach niemieckich.

Wśród więźniów najliczniejsi byli Żydzi (ok. 50 tys.) oraz Polacy, ale także osoby z wielu innych krajów – głównie północnej Europy. Przybywały też transporty Romów. Do Stutthofu w specjalnych transportach trafiali także katoliccy księża z Gdańska i innych okolicznych miast. W KL Stutthof osadzono też rodziny zamachowców z nieudanego zamachu z lipca 1944 roku na Adolfa Hitlera (m.in. rodzinę von Stauffenberga).
Część więźniów pracowała w samym Stutthofie, część byłą kierowana do licznych podobozów. Od 1944 roku Żydzi - w szczególności kobiety i dzieci - byli kierowani bezpośrednio do komór gazowych.
Liczbę ofiar ocenia się na około 65 tys. osób.
Zdarzały się zwolnienia ludzi z obozu, a kilkudziesięciu więźniom udało się z niego uciec.
więcej o obozie Stutthoff na 
www.pl.wikipedia.org/wiki/Stutthof

Bitwa pod Akcjum miała miejsce 2 września 31 p.n.e. podczas wojny domowej w imperium rzymskim między Oktawianem Augustem a Markiem Antoniuszem i wspierającą go egipską królową Kleopatrą. Bitwa zakończyła się zwycięstwem floty Oktawiana. Kleopatra i Antoniusz umknęli z pola bitwy, choć niewykluczone, że był to zaplanowany wcześniej lecz nieudany element taktyczny. Zwycięstwo pozwoliło Oktawianowi przechwycić pełnię władzy w imperium. 

Armie
Siły Antoniusza i Kleopatry - 60 egipskich okrętów wojennych i transportowych, 170 okrętów rzymskich. Załogi łączone i zdemoralizowane. (z braku obsady - dezercja i choroby - spalono większość floty egipskiej) Zaokrętowano 20 000 żołnierzy i 2000 łuczników. Przeciętnie 100-120 żołnierzy na okręcie wojennym.
Siły Oktawiana i Agryppy – około 400 okrętów wojennych (w większości lekkie okręty). Załogi doświadczone. Zaokrętowano około 40 000 żołnierzy. Przeciętnie 90 żołnierzy na okręcie wojennym.
Kleopatra i Marek Antoniusz walczyli dzielnie mimo przewagi Oktawiana
Dowódcy
Siły Antoniusza i Kleopatry
lewe skrzydło – Sosjusz
centrum – Marek Oktawiusz i Marek Instejusz
prawe skrzydło – Marek Antoniusz i Galliusz Publikola.
druga linia – Kleopatra
siły lądowe – Kanidiusz Krassus
Siły Oktawiana i Agryppy
lewe skrzydło - Marek Wipsaniusz Agryppa (głównodowodzący armady)
centrum – Arruncjusz
prawe skrzydło – Gajusz Juliusz Oktawian.
siły lądowe – Tytus Statyliusz Taurus.
Czas trwania
Bitwa zaczęła się o 12, a zakończyła o 16.
Straty 
Od 5200 do 12 000 poległych, do 6000 rannych łącznie dla obu stron. 60 okrętów egipskich i 40 rzymskich zbiegło razem z Antoniuszem i Kleopatrą. Zatonęło kilkanaście okrętów, reszta poddała się. Zdobyte okręty spalono.
Mapy 
http://eo.wikipedia.org/wiki/Batalo_de_Aktio 
źrdło:wikipedia

09:09, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
sobota, 01 września 2007
1 września 1939 hitlerowskie niemcy atak na Polskę rozpczeły II wojnę światową,1939 Wybuchła II wojna światowa
1 września 1939 hitlerowskie niemcy atak na Polskę rozpczeły II wojnę światową,1939 Wybuchła II wojna światowa.
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 1 września
Wydarzenia w Polsce 
1364 - Papież Urban V wydał bullę powołującą do życia Akademię Krakowską.
1882 - Ludwik Waryński założył pierwszą polską partię socjalistyczną I Proletariat.
1919 - Polska podpisała zawieszenie broni z Ukrainą.
1939 - Działaniami wojennymi w Polsce rozpoczęła się II wojna światowa - kampania wrześniowa
godz. 4:40 - Luftwaffe rozpoczęło naloty na Wieluń. W świetle najnowszych badań IPN-u właśnie to wydarzenie rozpoczęło II wojnę światową
godz. 4:48 - Okręt szkoleniowy Schleswig-Holstein rozpoczął ostrzał półwyspu Westerplatte.
Luftwaffe
rozpoczęło zmasowane naloty na lotniska polskie.
godz. 8:00 - Niemiecka 4 Dywizja Pancerna zaatakowała w okolicach miejscowości Mokra pozycje Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Rozpoczęła się bitwa pod Mokrą.
prezydent Ignacy Mościcki wprowadził stan wojenny na obszarze całego państwa.

1944 - 32. dzień powstania warszawskiego: zakończenie ewakuacji żołnierzy i części ludności cywilnej Starówki do Śródmieścia.
1949 - Utworzono Związek Bojowników o Wolność i Demokrację.
1979 - Została utworzona Konfederacja Polski Niepodległej.
1994 - Na dworcu PKS w Krakowie został pozostawiony nieuzbrojony ładunek wybuchowy. Terrorysta, nazywający siebie "Gumisie" zażądał 500 tysięcy marek okupu, grożąc podłożeniem ładunków bez ostrzeżenia.

Wydarzenia na świecie
1181 - Lucjusz III został wybrany na papieża.
1271 - Grzegorz X został wybrany na papieża.
1870 - Wojna francusko-pruska: rozpoczęła się bitwa pod Sedanem, w wyniku której Napoleon III Bonaparte został wzięty do niewoli.
1906 - W celu stłumienia rewolucji rząd rosyjski powołał polowe sądy wojskowe, które skazały ma śmierć ponad 6 tys. osób.
1914 - Sankt Petersburg zmienił nazwę na Piotrogród.
1920 - Francja utworzyła Liban, pozostający pod jej protektoratem do 1946.
1923 - 140 000 ludzi zginęło w trzęsieniu ziemi w Tokio i Jokohamie.
1928 - Albania została ogłoszona królestwem. Królem został Zog I.
1939 - Wybuchła II wojna światowa.
1951 - Podpisano pakt ANZUS
1969 - W Libii nastąpił przewrót wojskowy, proklamowano utworzenie Libijskiej Republiki Arabskiej. Muammar al-Kadafi, obaliwszy króla Idrisa I, objął władzę.
1983 - Południowokoreański samolot pasażerski został zestrzelony przez radzieckie samoloty wojskowe.
1985 - Odnaleziono wrak Titanica.
1991 - Uzbekistan uzyskał niepodległość.
2004 - Szkoła w Biesłanie w Północnej Osetii (Rosja) została opanowana przez napastników domagających się wycofania wojsk rosyjskich z Czeczeni

Kampania wrześniowa (kampania polska 1939 lub wojna obronna Polski) – pierwszy etap II wojny światowej - obrona terytorium Polski przed agresją militarną ( bez określonego w prawie międzynarodowym wypowiedzenia wojny ) wojsk niemieckiej III Rzeszy (Wehrmacht)[4] i ZSRR (Armia Czerwona). 
    Była to pierwsza kampania II wojny światowej, zakończona klęską wojsk polskich, trwająca od 1 września 1939 ( zbrojna agresja Niemiec) do 5 października 1939, kiedy to z chwilą kapitulacji SGO Polesie pod Kockiem zakończyły się walki regularnych oddziałów Wojska Polskiego wobec agresorów. Naczelnym Wodzem Wojska Polskiego w kampanii był marszałek Edward Rydz-Śmigły, a szefem sztabu gen. bryg. Wacław Stachiewicz. Od 3 września 1939 wojna koalicyjna Polski, Francji i Wielkiej Brytanii przeciw III Rzeszy niemieckiej.
Casus belli
Celem agresji niemieckiej było zdobycie tzw. Lebensraum, czyli przestrzeni życiowej oraz wynarodowienie i ostatecznie wysiedlenie, a później wymordowanie narodów zamieszkujących te ziemie i zasiedlenie ich przez Niemców – plany te Niemcy zamierzali zrealizować w ramach Generalnego Planu Wschodniego, opracowanego jeszcze przed wojną. Pretekstem do agresji była ochrona mniejszości niemieckiej II Rzeczypospolitej i Wolnego Miasta Gdańska, w ciągu lat 30. poglądy rewizjonistyczne podważające ustalenia traktatu wersalskiego, np. w kwestii granic, propagowane były przez powiązane z nazistami organizacje, takie jak Bund Deutscher Osten, prowadzące jednocześnie antypolskie kampanie propagandowe.

III Rzesza wystosowała wobec Polski najpierw polityczne żądania oddania korytarza polskiego, publicznie odrzucone przez ministra Józefa Becka w mowie sejmowej z dnia 5 maja 1939 roku. W nocy z 29 na 30 sierpnia Joachim von Ribbentrop przekazał ambasadorowi brytyjskiemu sir Nevillowi Hendersonowi ultymatywne już żądania niemieckie. Polska miała zgodzić się na zajęcie Gdańska przez Niemcy, oraz na plebiscyt w korytarzu polskim, ale na warunkach preferujących Niemcy. Ribbentrop odmówił Hendersonowi przekazania żądań niemieckich w formie pisemnej. Ambasador Józef Lipski po konsultacjach z Warszawą poprosił o audiencję u Ribbentropa. 31 sierpnia 1939 o godz. 0.30 w nocy Adolf Hitler podpisał rozkaz ostatecznie wyznaczający termin ataku na Polskę na 1 września godz. 4.45. 31 sierpnia 1939 o godzinie 18.30 Ribbentrop przyjął po raz ostatni ambasadora Lipskiego po to tylko by usłyszeć, że nie on posiada pełnomocnictw do tak daleko idących koncesji.

Agresja niemiecka 

Wehrmacht przekracza granicę Polski.Sopot 1.09.1939
Łamanie suwerenności- niszczenie godła RP 1.09.1939Napaść na Polskę poprzedziły liczne incydenty i prowokacje m.in. prowokacja w Gliwicach, gdzie niemieccy żołnierze, przebrani w cywilne ubrania, dokonali napaści na tamtejszą niemiecką radiostację, pozorując udział w tym Polaków. Incydent ten stał się oficjalnym pretekstem do rozpoczęcia przez Niemcy działań wojennych przeciwko Polsce.

Niemcy skoncentrowali przeciwko Polsce 1,8 miliona żołnierzy uzbrojonych w 2 800 czołgów, około 3 000 samolotów i 10 000 dział. Słowacja wystawiła Armie Polową "Bernolak" i nieliczne lotnictwo. Polska zmobilizowała około miliona żołnierzy, 880 czołgów, 400 samolotów i 4 300 dział. Polska linia obrony biegła wzdłuż granic Polski za wyjątkiem pomorskiego "korytarza", który – wobec kleszczowego zagrożenia – nie nadawał się do obrony. Stąd siły pozostawione dla obrony Gdyni i Helu miały trwać w obronie oczekując na odsiecz.

Założeniem polskiego planu obrony ( Plan "Z") była wojna koalicyjna we współdziałaniu z najliczniejszą po Armii Czerwonej i Wehrmachcie na lądzie armią francuską i najsilniejszą na morzu, a przy połączeniu z siłami francuskimi porównywalną w powietrzu - armią brytyjską. Założeniem "Fall Weiss", wzorowanym na Planie Schlieffena z 1914 r. było skoncentrowanie całości sił niemieckich na jednym froncie (polskim) przy szkieletowej osłonie drugiego frontu (zachodniego), a następnie po szybkim złamaniu przeciwnika przerzucenie sił na drugi front działań wojennych. Szybkie złamanie przeciwnika wobec rozległości terytorium Polski i możliwości wojny partyzanckiej miał zagwarantować udział Armii Czerwonej w agresji, tak szybko jak jest to możliwe. Istotne było szybkie zajęcie Warszawy jako stolicy Polski - traktowane jako pretekst polityczny do wystąpienia zbrojnego ZSRR
Początek
orędzia Prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 1 września 1939 r.
Rozmieszczenie dywizji 1 września 1939
"Czy osobami, benzyną, bombami czy też chlebem, przynosimy Polsce śmierć" - motto namalowane na kadłubie samolotu transportowego Ju-52 we wrześniu 19391 września 1939 o 4:45, bez wypowiedzenia wojny i ogłoszenia mobilizacji, wojska niemieckie zgodnie z planem Fall Weiss, uderzyły na Polskę na całej długości polsko-niemieckiej granicy oraz z terytorium Słowacji. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Ignacy Mościcki wydał odezwę, w której po oświadczeniu o niesprowokowanej agresji Niemiec przeciwko Polsce wezwał naród do obrony wolności i niepodległości kraju.

Założeniem "Fall Weiss" było okrążenie i zniszczenie Wojska Polskiego na zachód od linii Wisły nie później niż w czternastym dniu od uderzenia Wehrmachtu. Wobec oporu wojska polskiego założenia OKH planu wojny z Polską nie zostały zrealizowane, a wobec przegrupowania jednostek polskich poza oskrzydlające uderzenia niemieckich jednostek pancernych i zmotoryzowanych rozstrzygającym dla rezultatu kampanii było uderzenie Armii Czerwonej od wschodu na terytorium państwa polskiego.

Atak był wspomagany zorganizowanymi nalotami bombowymi Luftwaffe na większość miast polskich, węzłów kolejowych i osiedli fabrycznych. Pierwszym polskim miastem, na które spadły niemieckie bomby był Wieluń, o 4:40 rozpoczął się niemiecki nalot dywanowy - zginęło prawie 1 200 osób, ofiarami była ludność cywilna. Miasto zostało zniszczone w prawie 75%. 1 września lotnictwo niemieckie atakowało Gdynię, Puck i Hel. Intensywne bombardowania dotknęły rejon południowej Wielkopolski i Górnego Śląska, Tczew, Częstochowę, Kraków oraz leżące w głębi kraju Grodno. Niemieckie naloty na Warszawę, dokonywane z baz Luftwaffe leżących w Prusach Wschodnich, zostały w pierwszych dniach września udaremnione przez lotnictwo polskie.

Jednak symbolem ataku Niemiec stało się uderzenie na polską składnicę wojskową Westerplatte w Wolnym Mieście Gdańsku, rozpoczęty o godzinie 4:45 strzałami pancernika "Schleswig-Holstein", który wpłynął do portu w Gdańsku kilka dni wcześniej.

182 polskich żołnierzy placówki Westerplatte, pod dowództwem mjr. Henryka Sucharskiego i jego zastępcy kpt. Franciszka Dąbrowskiego, zajmujących rejon wyposażony w 5 betonowych wartowni i koszary wojskowe oraz umocnione obiekty polowe, broniło się przez siedem dni przed siłami liczącymi 3,4 tys. żołnierzy niemieckich z kompanii SS-Heimwehr Danzig, kompanii szturmowej piechoty morskiej z pancernika Schleswig-Holstein, oddziałów Selbstschutz i batalionu saperów, przy jednoczesnym ostrzale niemieckiej artylerii z rejonu Wisłoujścia, Brzeźna, z pancernika Schleswig-Holstein oraz atakami powietrznymi eskadry samolotów Stukas.

Westerplatte skapitulowało 7 września o godz. 10:15, przez ten czas było przykładem bohaterstwa i zachęcało do dalszej walki cały kraj. 

Kolejnym istotnym i symbolicznym wydarzeniem z pierwszych dni wojny był niemiecki atak na Pocztę Polską w Gdańsku. Poczta została zdobyta po 14 godzinach zaciekłych walk, a jej obrońcy rozstrzelani Jednocześnie władze hitlerowskie ogłosiły 1 września 1939 r. przyłączenie Wolnego Miasta Gdańska do III Rzeszy.
Bitwa graniczna

Zbombardowany 1.09.1939 Wieluń
Żołnierz piechoty na stanowisku strzeleckim
Działko przeciwpancerne kawalerii na stanowisku bojowymTzw. bitwa graniczna rozegrała się do 3-4 września na północnym Mazowszu, Pomorzu, nad Wartą oraz na Śląsku i Podhalu, spowodowała rozbicie lub wycofanie się większości polskich jednostek. Było to możliwe dzięki ogromnej przewadze technicznej wojsk niemieckich, które wykorzystały element zaskoczenia, i skoncentrowaniu jednostek pancernych na głównych kierunkach natarcia, zgodnie z doktryną Blitzkriegu (wojny błyskawicznej).

Mimo zaciętego oporu, już w pierwszych dniach września udało się Niemcom przełamać polskie linie oporu i zająć Kujawy, część Wielkopolski i Śląsk. Na północy główne siły polskie, skoncentrowane w rejonie Mławy i na Pomorzu, zostały w dniach 1-3 września rozbite – Armia Modlin, atakowana przez niemiecką 3. Armię podczas bitwy pod Mławą, zmuszona była wycofać się z rejonu Mławy na linię rzek Wisły i Narwi. Armia Pomorze, po zaciętych walkach i ciężkich stratach po okrążeniu w Borach Tucholskich, wycofała się z rejonu Pomorza – jednym z pierwszych starć Armii Pomorze z siłami niemieckimi była bitwa pod Krojantami. Niemcy natychmiast po opanowaniu tego rejonu przerzucili 19 Korpus Pancerny z 4. Armii do Prus Wschodnich w rejon Ełku, aby stamtąd przypuścić atak na polską Samodzielną Grupę Operacyjną Narew.

W tym samym czasie, w południowo-wschodniej Polsce, siły niemieckie 10. Armii przebiły się atakiem w rejonie Kłobucka, pomiędzy Armią Łódź i Armią Kraków, dokonując głębokiego wyłomu w linii frontu zakończonego w dniu 1 września starciem w bitwie pod Mokrą - Wołyńska Brygada Kawalerii dowodzona przez płk. Juliana Filipowicza, zniszczyła w niej ok. 100 niemieckich czołgów i samochodów pancernych. Skuteczny opór siłom niemieckiej 10. Armii, stawiła w tym czasie 7. Dywizja Piechoty, która w końcu została okrążona i rozbita 3 września pod Janowem. Armia Łódź, atakowana w rejonie Sycowa i Opatowa przez siły niemieckiej 8. Armii która przełamała linię polskiej obrony, wycofała swoje główne siły 10. DP i 28. DP za linię rzeki Warty. Wycofanie się przyspieszyła utrata styczności z sąsiednią Armią Kraków, atakowaną w tym czasie przez niemiecką 14. Armię.

Armia Kraków, która skupiła na sobie główny ciężar uderzenia niemieckiej 14. Armii, zajmowała pozycje obronne w rejonie Górnego Śląska i Krakowa. 14. Armia siłami 8. korpusu okrążyła Górny Śląsk atakując Rybnik, a 17. korpus zaatakował w tym samym czasie Bielsko-Białą. Jednocześnie silne uderzenie 7. dywizji 14. Armii skoncentrowało się na Żywcu, gdzie wywiązały się intensywne walki siłami polskiego 2. pułku Korpusem Ochrony Pogranicza zajmującym pozycje w fortyfikacjach wokół Węgierskiej Górki. 18. korpus niemieckiej 14 Armii wykonał manewr okrążający Armię Kraków od południa, atakując Spytkowice i Nowy Targ, chcąc zaatakować bezpośrednio Kraków. Nasilająca się przewaga sił niemieckich oraz uporczywe ataki niemieckich dywersantów w Katowicach, Pszczynie i Bielsku-Białej, spowodowały w końcu uzyskanie zgody Naczelnego Wodza na odwrót ze Śląska. Decyzję tę podjął 2 września dowódca Armii Kraków, gen. Antoni Szylling, wycofując jej oddziały na całej długości frontu.
źródło:wikipedia
00:20, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
piątek, 31 sierpnia 2007
68 rocznica prowokacji gliwickiej,1980 podpisano porozumienia gdańskie(21 postulatów)
68 rocznica prowokacji gliwickiej, 1980 podpisano porozumienia gdańskie (21 postulatów)
Polska, Europa - Dzień Solidarności i Wolności
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 31 sierpnia
Wydarzenia w Polsce
1920 - Miała miejsce bitwa pod Komarowem.
1933 - We wsi Biskupin w Wielkopolsce, miejscowy nauczyciel Walenty Szwajcer znalazł w pobliskim jeziorze drewniane szczątki, które okazały się pozostałościami przedsłowiańskiej osady.
1939 - Prowokacja gliwicka: Niemcy sfingowali napad na radiostację gliwicką dając sobie pretekst do wojny.
1944
- 31. dzień powstania warszawskiego: Całkowitemu zniszczeniu ulega Pasaż Simonsa.
1980 - Sierpień 1980: podpisano porozumienia gdańskie (21 postulatów).
1982
- W rocznicę porozumień sierpniowych w całym odbyły się demonstracje. Trzech demonstrantów zostało zabitych przez milicję w Lubinie.
1992 - Powstał program telewizyjny Kawa czy herbata? (TVP1).
2000 - Telewizja RTL7 wyemitowała ostatni (752) odcinek amerykańskiej soap opery Sunset Beach.

Wydarzenia na świecie 
1957
- Malezja proklamowała niepodległość.
1962 - Trynidad i Tobago otrzymał niepodległość od Wielkiej Brytanii.
1991 - Kirgistan uzyskał niepodległość.
1994 - Irlandzka Armia Republikańska ogłosiła zawieszenie broni.
1996 - Rosja i Czeczenia podpisały porozumienie pokojowe kończące I wojnę czeczeńską.
2005 - W Bagdadzie w wyniku paniki, która wybuchła na moście zginęło 637 osób

68 rocznica prowokacji gliwickiej
Prowokacja gliwicka - najbardziej znany z serii incydentów granicznych zaaranżowanych przez niemieckie służby specjalne pod koniec sierpnia 1939 roku, które dały III Rzeszy pretekst do zaatakowania Polski 1 września 1939 roku. Wszystkie prowokacje określono kryptonimem operacji Himmler.


Historia
Operację zorganizowano na rozkaz szefa policji Reinharda Heydricha. Akcję w Gliwicach przeprowadził 31 sierpnia 1939 roku Sturmbannführer Alfred Helmut Naujocks, oficer niemieckiej Służby Bezpieczeństwa Sicherheitsdienst (SD). Około godziny 20:00 jego oddział, przebrany w cywilne ubrania (nie było wśród nich ani kryminalistów, jak podaje jedna z wersji wydarzeń, ani ludzi ubranych w polskie mundury, gdyż mieli oni udawać powstańców śląskich) przypuścił atak na radiostację w Gliwicach, leżących wówczas w Niemczech przy granicy z Polską. 


Stacja ta nie nadawała własnego programu, lecz tylko przekazywała program z Wrocławia. Tylko dzięki mikrofonowi burzowemu udało się Niemcom nadać przygotowany komunikat. Z przyczyn technicznych słuchacze radia usłyszeli tylko słowa: Radiostacja gliwicka znajduje się w polskich rękach. Pod budynkiem radiostacji pozostawiono ciało uprzednio zastrzelonego Ślązaka, Franciszka Honioka, znanego z propolskiej działalności, jako dowód polskiego zaangażowania (tak przygotowane zwłoki Niemcy nazywali konserwą).

Adolf Hitler, nawiązując do całej serii zaaranżowanych incydentów, ogłosił już następnego dnia rano w Reichstagu: Dzisiaj w nocy Polska po raz pierwszy strzelała na naszym własnym terytorium, już przy pomocy regularnego wojska. Od 5:45 odpowiada się ogniem. 



Filmy 
Der Fall Gleiwitz, reżyseria: Gerhard Klein (1961), produkcja DEFA-NRD
Operacja Himmler - Polart
Hitler's SS: A Portrait In Evil, reżyseria: Jim Goddard (1985), produkcja USA
Radiostacja gliwicka - drewniana wieża nadawcza położona w województwie śląskim w mieście Gliwice w pobliżu ul. Tarnogórskiej. Najwyższa drewniana budowla na świecie.

Charakterystyka 
Wieża ma wysokość 111 m, ma cztery podesty usytuowane na wysokościach: 40.4 m, 55.3 m, 80.0 m i 109.70 m, paraboloidalny kształt, rozmiar u podstawy 20x20 m i górnej platformy 213x213 cm, drabina wiodąca na szczyt ma 365 szczebli. Obiekt wybudowany jest z bali z nieimpregnowanego drewna modrzewiowego, łączonego przy pomocy mosiężnych śrub. W konstrukcji nie ma ani jednego stalowego gwoździa, natomiast użyto 16100 mosiężnych śrub. Według aktualnego stanu wiedzy na temat metod konserwacji drewna, żywotność wieży ocenia się jeszcze na około 15-20 lat.
Radiostacja jest wpisana do rejestru zabytków pod numerem 694/64. 

Muzeum Historii Radia i Sztuki Mediów Radiostacja Gliwice- więcej na stronie 
www.radiostacjagliwicka.republika.pl/index.htm

1980 podpisano porozumienia gdańskie (21 postulatów)
21 postulatów MKS - lista postulatów ogłoszonych 17 sierpnia 1980 przez Międzyzakładowy Komitet Strajkowy - podpisanych 31 sierpnia 1980 roku w Gdańsku . Listę otwierało żądanie utworzenia wolnych związków zawodowych. Pozostałe dotyczyły przestrzegania konstytucyjnych praw i wolności, zniesienia przywilejów partyjnych oraz poprawy warunków bytowych społeczeństwa.

Postulaty robotników były dla władz trudne do zaakceptowania, bo nie dotyczyły wyłącznie ekonomii. Jako pierwsze żądanie strajkujący postawili zapewnienie im prawa do utworzenia własnej reprezentacji w państwie. Robotnicy chcieli samodzielnie zorganizować się w wolne związki zawodowe, które mogłyby przemawiać do "rządu robotniczo-chłopskiego" w imieniu "ludu pracującego miast i wsi". W ten sposób stawiali w wątpliwość wiarygodność PZPR jako partii, która miała sprawować rządy w imieniu proletariatu.

Kolejne postulaty również miały charakter polityczny. Robotnicy domagali się przestrzegania zawartego w konstytucji PRL prawa do wolności słowa oraz dostępu do kontrolowanych przez partię mediów. Strajkujący żądali też zaprzestania represji wobec osób prześladowanych za przekonania.

Robotnicy przedstawili również szereg żądań ekonomicznych i socjalnych. Domagali się przeprowadzenia zmian w gospodarce, aby kraj mógł wyjść z kryzysu. Postulowali zwiększenie wsparcia dla osób wychowujących dzieci. Za ważne uznali też skrócenie wieku emerytalnego i reformę służby zdrowia. W ostatnim postulacie domagali się wolnych sobót.

Postulaty robotników wydawały się partii radykalne, ale nie pragnęli oni obalenia "władzy ludowej". Ówczesna sytuacja geopolityczna nie dawała nadziei na to, że mogą runąć mury oddzielające Polskę od wolnego świata. "Imperium zła" było wciąż groźne. Zgodnie z doktryną Leonida Breżniewa, żaden kraj należący do Układu Warszawskiego nie mógł zawrócić z drogi do komunizmu. Rządy osadzone przez ZSRR w krajach obozu wschodniego mogły w razie czego liczyć na "bratnią pomoc" od towarzyszy z państw sąsiednich. Przykładem była tutaj Praska Wiosna, która została siłą stłumiona dzięki inwazji wojsk Układu Warszawskiego (w tym Armii Czerwonej oraz Ludowego Wojska Polskiego).

Obawa przed obcą inwazją hamowała zapędy strajkujący, którzy wzywali do stworzenia "socjalizmu z ludzką twarzą". Wierzyli, że państwo "ludowe" można zreformować, aby polepszyć los szarego człowieka.

W 2003 lista 21 postulatów została wpisana na listę UNESCO Pamięć Świata. 

Polska, Europa - Dzień Solidarności i Wolności 

Dzień Solidarności i Wolności - polskie święto państwowe, obchodzone co roku 31 sierpnia w rocznicę porozumień sierpniowych, ustanowione w celu upamiętnienia historycznego zrywu Polaków do wolności i niepodległości z 1980 roku, który zapoczątkował proces upadku komunizmu i wyzwolenia narodów Europy Środkowej i Wschodniej.
Znaczenie daty
Punktem kulminacyjnym Sierpnia 1980 było podpisanie porozumień kolejno - w Szczecinie (30 sierpnia), w Gdańsku (31 sierpnia) i w Jastrzębiu (3 września). Za symboliczną datę przyjmuje się dzień 31 sierpnia - podpisanie porozumienia w Gdańsku.
Ustanowienie święta 
Dzień 31 sierpnia został ustanowiony świętem państwowym przez Sejm RP w dniu 27 lipca 2005 roku (Dz. U. 2005 nr 155 poz. 1295).
Dzieje obchodów 
Święto było obchodzone po raz pierwszy w 25 rocznicę porozumień sierpniowych w dniu 31 sierpnia 2005 roku. Główne uroczystości odbyły się w Gdańsku. Święto nie jest dniem wolnym od pracy.

źródło:wikipedia
02:23, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 30 sierpnia 2007
1980 - Sierpień 1980: podpisano porozumienia szczecińskie (33 postulaty).
1980 - Sierpień 1980: podpisano porozumienia szczecińskie (33 postulaty).
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 30 sierpnia
Wydarzenia w Polsce
1157 - w Krzyszkowie Bolesław Kędzierzawy złożył hołd lenny Fryderykowi Barbarossie.
1579 - Prowadzący z Rosją wojnę Stefan Batory zdobył Połock.
1704 - W Narwie Rzeczpospolita podpisała przymierze z Rosją, na mocy którego oficjalnie przystąpiła do wojny ze Szwecją.
1929 - Polska przyjęła zasady planu Younga.
1939 - Niszczyciele ORP Błyskawica, ORP Grom i ORP Burza otrzymały rozkaz "Peking" natychmiastowego przejścia do Wielkiej Brytanii, dla ocalenia ich przed wpadnięciem w ręce niemieckie.
1943 - W kilku wsiach na Ukrainie oddziały UPA dokonały zbiorowych mordów na Polakach.
1944 - 30. dzień powstania warszawskiego: Częściowa ewakuacja kanałami załogi Starego Miasta do Śródmieścia.
1980 - Sierpień 1980: podpisano porozumienia szczecińskie (33 postulaty).
2005 - Częstochowianin, Piotr Bednarek odkrył poprzez Internet planetoidę 2005 QK76.

Wydarzenia na świecie
257 - Sykstus II został wybrany papieżem.
1464 - Paweł II został wybrany papieżem.
1546 - W kalwińskiej Genewie ukazał się dekret zabraniający nadawania dzieciom imion innych niż biblijne.
1757 - 1). Korpus rosyjski pobił pod Wełtawą (Grossjägersdorfem) armię pruską broniącą dostępu do Prus Wchodnich. 2). Odziały austriackie zajęły Śląsk i podchodziły pod Berlin. 3). Szwedzi wkroczyli na Pomorze Zachodnie.
1850 - Honolulu na Hawajach otrzymało prawa miejskie.
1873 - Austiacy Julius von Payer i Karl Weyprecht odkryli archipelag Ziemia Franciszka Józefa na Morzu Barentsa.
1918 - Na wiecu w Moskwie został postrzelony Włodzimierz Lenin.
1933 - Adolf Hitler przedstawił swój pełny rząd niemiecki, w składzie m. in. Hermanna Göringa.
1954 - Francuski parlament dokonał odrzucenia układu o Europejskiej Wspólnocie Obronnej (EWO)
1963 - W Waszyngtonie i Moskwie zainstalowano tzw. czerwone telefony.
1982 - Lider OWP Jaser Arafat został zmuszony do opuszczenia Libanu.
1991 - Azerbejdżan i Tatarstan ogłosiły niepodległość od ZSRR.
1995 - Kazachstan przyjął w referendum konstytucję.
1999 - W Timorze Wschodnim odbyło się referendum, w którym większość mieszkańców opowiedziała się za niepodległością. 
źródło:wikipedia

30 sierpnia mija 27. rocznica podpisania Porozumienia Szczecińskiego, kończącego strajki 1980 roku na Pomorzu Zachodnim. Było to pierwsze z zawartych pomiędzy strajkującymi robotnikami a rządem porozumienie. Kolejne podpisano następnego dnia w Gdańsku.
30 sierpnia - MKS w Szczecinie podpisuje porozumienie z delegacją rządową.Decyzją MKS dalsze rozmowy rozpoczną się z chwilą uwolnienia wszystkich więźniów politycznych.
      W podpisanym 27 lat temu w Szczecinie dokumencie znalazły się postulaty strajkujących załóg. Porozumienia z przedstawicielami Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego podpisał ze strony rządowej ówczesny wicepremier Kazimierz Barcikowski.

Przed historycznym porozumieniem strajkowało ponad 200 zakładów pracy w Szczecinie i województwie. Pierwszy strajk rozpoczął się 18 sierpnia w szczecińskiej Stoczni Remontowej "Parnica". Potem przyłączały się Stocznia Szczecińska im. Adolfa Warskiego i kolejne zakłady.

Delegaci w swoich wystąpieniach zgłosili kilkaset postulatów. W nocy Komitet sformułował listę 36 postulatów, wśród których znajdowały się m.in. żądania utworzenia wolnych związków zawodowych, ograniczenia cenzury, dostępu Kościoła do radia i telewizji, podwyżki płac, rent, emerytur, poprawy zaopatrzenia rynku w artykuły spożywcze, zwłaszcza w mięso, rozliczenia winnych dramatycznej sytuacji gospodarczo-społecznej. Delegaci domagali się też łączności z Gdańskiem i konsultacji - przy ostatecznym formułowaniu treści postulatów - z tamtejszym komitetem strajkowym w Stoczni im. Lenina.

Następnego dnia, w szczecińskim Miejskim Zakładzie Komunikacyjnym ogłoszono strajk okupacyjny. Na trasy nie wyjechały autobusy, stanęły tramwaje. Zastrajkowały też inne zakłady pracy na terenie Szczecina. Fala strajków ogarnęła cały region.

Rano 30 sierpnia w świetlicy stoczniowej zostaje podpisany protokół ustaleń w sprawie wniosków i postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego z komisją rządową w Szczecinie. Wydarzenie transmitowało na żywo Polskie Radio w Szczecinie. Dzień później podpisano podobne porozumienie w Gdańsku. Uzgodniono też, że w poniedziałek 1 września strajkujące zakłady podejmą normalną pracę. W niedzielę miasto wróciło do normalnego życia. W podpisanym przez strajkujących i przedstawicieli rządu protokole znalazły się m.in. zapisy o możliwości powstania samorządnych związków zawodowych i wprowadzeniu podwyżek płac, emerytur i rent. Uzgodniono też opracowanie przez rząd konkretnego programu zaopatrzenia rynku w artykuły żywnościowe.

Ustalono również, że wszyscy strajkujący pracownicy, a w szczególności wybrani przedstawiciele załóg, nie poniosą żadnych represji i nie będą szykanowani. Postanowiono, że przy Bramie Głównej Stoczni zostanie wmurowana tablica, upamiętniająca ofiary wydarzeń z grudnia 1970 roku. Uznano za konieczne zahamowanie wzrostu cen towarów powszechnego użytku poprzez wzmożoną kontrolę sektora państwowego i prywatnego, a w szczególności zaprzestania tzw. cichej podwyżki cen. 
źródło:www.wiadomosci24.pl
04:29, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
środa, 29 sierpnia 2007
63. rocznica likwidacji Litzmannstadt Getto-Łódź
63. rocznica likwidacji Litzmannstadt Getto-Łódź
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 29 sierpnia 
Wydarzenia w Polsce
1930 - Prezydent RP rozwiązał parlament.
1939 - Niemcy wystosowały ultimatum wobec Polski.
1944 - Niemcy zlikwidowali getto żydowskie w Łodzi.
1944 - 29 dzień powstania warszawskiego: Artyleria niemiecka zburzyła zakłady Fiata i kościół Najświętszej Marii Panny.

Wydarzenia na świecie 
395 - Wojska Alaryka opuściły zdobyty 24 sierpnia i złupiony Rzym.
1261 - Urban IV został wybrany papieżem.
1484 - Innocenty VIII został wybrany papieżem.
1521 - Sulejman I zdobył Belgrad.
1526 - Wojska węgierskie zostały rozbite przez armię otomańską pod dowództwem Sulejmana Wspaniałego w bitwie pod Mohaczem.
1756 - Król Prus Fryderyk II Wielki wtargnął do Saksonii. Zdobycie Drezna - początek III wojny śląskiej.
1831 - Brytyjski naukowiec Michael Faraday zaprezentował sposób otrzymania prądu z wykorzystaniem energii magnetycznej.
1842 - Wielka Brytania i Chiny podpisały traktat nankiński kończący I wojnę opiumową.
1885 - W Niemczech został opatentowany pierwszy motocykl. Jego konstruktorem był Gottlieb Daimler.
1918 - Dekret radzieckiej Rady Komisarzy Ludowych anulował akty rozbiorowe Polski i przyznał Finlandii prawo do niepodległości.
1941 - II wojna światowa: Niemcy zajęli Tallinn.
1944 - Rozpoczęto Słowackie Powstanie Narodowe.
1949 - ZSRR przeprowadził pierwszą próbę z bombą atomową.
1966 - The Beatles zagrali ostatni wspólny koncert.
2005 - Huragan Katrina dotarł do Nowego Orleanu. 

63. rocznica likwidacji Litzmannstadt Getto-Łódź
W tym roku przypada 63. rocznica likwidacji Litzmannstadt Getto. Przyjmuje się, że 29 sierpnia 1944 roku z Litzmannstadt Getto odjechał ostatni transport Żydów do obozu śmierci w Oświęcimiu. Z Getta wywieziono ponad 150 tysięcy Żydów. Tragedia została jednak wymazana z pamięci łodzian i Polaków. 











     

Litzmannstadt Getto było jednym z największych w Europie, pochłonęło ponad 150 tys. ofiar –
powiedziała Beata Ostojska, rzecznik prasowy Obchodów 60. Rocznicy Likwidacji Litzmannstadt Getto. - W powojennej historii nie doczekało się do tej pory swojego memento. Jego ofiary nie zostały uhonorowane, a miejsca męczeństwa nie są odpowiednio wyróżnione. W związku z tym Getto nie zaistniało w świadomości cudzoziemców i łodzian, w szczególności młodego pokolenia. Ten błąd zostanie naprawiony
       Zadaniem obchodów było przybliżenie tragedii społeczności żydowskiej, tak mocno związanej z historią naszego miasta. Ideą uroczystości jest też nawiązanie dialogu między społecznościami dawnej Łodzi oraz edukacja młodzieży. Rocznicowe obchody rozpoczęły się w październiku 2003 roku i potrwają do końca tego roku. W programie oprócz uroczystości w miejscach pamięci: na Cmentarzu Żydowskim i Stacji Radegast,


 znalazły się również przeglądy filmów, spektakle, warsztaty dla młodzieży, koncerty, konferencje naukowe, happeningi i inne.
      Patronat honorowy nad imprezą objął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski i Premier Rzeczypospolitej Polskiej Leszek Miller. Członkami komitetu honorowego obchodów są m.in. Vaclav Klaus, Moshe Katsav, Władysław Bartoszewski, Zbigniew Brzeziński, Jan Nowak Jeziorański, a także przedstawiciele gmin żydowskich i burmistrzowie miast, z których deportowano Żydów do Litzmannstadt Getto. Wśród zaproszonych przez prezydenta Łodzi Jerzego Kropiwnickiego gości znaleźli się m.in. Prezydent Republiki Austrii Thomas Klestil, Prezes Instytutu Yad Vashem Avner Shalev, Nadburmistrz Berlina Klaus Wowereit. 
    W Muzeum Tradycji Niepodegłościowych na Radogoszczu otwarto wystawę z okazji 60. Rocznicy Likwidacji Litzmannstadt Getto (od 29.04). 


Wystawa ukazuje los ludności żydowskiej w Łodzi od pierwszych dni okupacji niemieckiej (9.09.1939) do wyjazdu ostatniego transportu Żydów do obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau (29.08.1944). W głównych częściach wystawy, zatytułowanych "Przemierzając szybkim krokiem getto" i "Naszą jedyną drogą jest praca" przedstawione jest życie codzienne mieszkańców getta. W ekspozycji są fotografie, dokumenty, pamiątki osobiste dokumentujące dążenia mieszkańców getta do normalnego życia. 
  Nowy cmentarz żydowski w Łodzi został założony w 1892 roku. Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali teren cmentarza. Po zakończeniu wojny, władze komunistyczne miasta wydały zezwolenie na budowę domów na części cmentarza.
Jest to największy cmentarz żydowski w Europie. Teren cmentarza jest ogrodzony ceglanym murem z pięknie zachowanymi bramami. 
 











 







tekst źródło:http://www.ghetto.lodz.pl/
 zdjęcia źródło:http://izrael.badacz.org/

04:33, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 28 sierpnia 2007
1749 urodził się Johann Wolfgang von Goethe, 1963 Martin Luter Kong wygłosił "Mam takie marzenie"i wybrane cytaty
1749 urodził się Johann Wolfgang von Goethe, niemiecki poeta romantyczny, 1963 Martin Luter Kong wygłosił "Mam takie marzenie"i wybrane cytaty
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 28 sierpnia 
Wydarzenia w Polsce
1638 - Swarzędz otrzymał prawa miejskie.
1931 - Powołano Naczelny Komitet do Spraw Bezrobocia.
1932 - W Berlinie Franciszek Żwirko i Stanisław Wigura wygrali międzynarodowe zawody lotnicze Challenge.
1938 - W Stoczni Gdyńskiej położono stępkę pod drobnicowiec SS Olza, pierwszy statek pełnomorski budowany w II RP w Gdyni.
1939 - Antoni Guzy, Polak zwerbowany przez Niemców, dokonał zamachu na dworcu kolejowym w Tarnowie. Zginęło 20 osób.
1944 - 28 dzień powstania warszawskiego: Opanowanie przez nieprzyjaciela gmachu PWPW przez oddziały liczące 1600 żołnierzy.
1958 - W katastrofie górniczej w kopalni Makoszowy w Zabrzu zginęło 72 górników.
2006 - MSWiA rozpoczyna wydawanie Paszportów biometrycznych.

Wydarzenia na świecie 
1604 - Anglia i Hiszpania podpisały w Londynie traktat pokojowy 
1749 - urodził się Johann Wolfgang von Goethe, niemiecki poeta romantyczny (zm. 1832)
1914
- Niemcy i Brytyjczycy stoczyli morską bitwę pod Helgolandem.
1916 - I wojna światowa: Niemcy wypowiedziały wojnę Rumunii, Włochy wypowiedziały wojnę Niemcom.
1943 - W Danii rozpoczął się strajk generalny przeciwko okupacji nazistowskiej.
1944 - Proklamowano Słowackie Powstanie Narodowe.
1963 - W Waszyngtonie Martin Luther King przed 250 tys. Amerykanami wygłosił przemówienie Mam takie marzenie.
1988
- W amerykańskiej bazie lotniczej Ramstein w Niemczech podczas pokazów lotniczych miała miejsce katastrofa, w której zginęło około 70 osób.
1990 - Irak ogłosił Kuwejt swoją prowincją.
1991 - W Rosji została zakazana działalność KPZR, a majątek zasekwestrowany.
1994 - Odbył się pierwszy pochód gejów w Japonii.
1995 - Wojna w Bośni: pociski serbskie trafiły w targowisko w Sarajewie zabijając 35 osób, a raniąc 85.

Johann Wolfgang von Goethe (ur. 28 sierpnia 1749 we Frankfurcie nad Menem, zm. 22 marca 1832 w Weimarze) – najwybitniejszy niemiecki poeta okresu romantyzmu i jeden z najbardziej znaczących w skali światowej, dramaturg, prozaik, uczony, polityk, wolnomularz.

 Związany z romantyzmem, nie zerwał nigdy więzów łączących go z klasycyzmem. Był również myślicielem i uczonym, znawcą wielu dziedzin wiedzy oraz sztuki. Studia prawnicze skończył w Lipsku i Strasburgu. W 1775 roku osiadł w Weimarze, gdzie pozostał do końca życia. Pełnił różne funkcje na dworze księcia sasko-weimarskiego, dochodząc do rangi prezydenta Izby Finansów. W roku 1782 został nobilitowany. 
Od roku 1791 do 1817 kierował teatrem oraz wszystkimi instytucjami oświatowo-kulturalnymi księstwa. W 1786 roku wyjechał na dwa lata do Włoch, co wywarło duży wpływ na jego twórczość. W czasie podróży zatrzymał się na parę dni w Szwajcarii, gdzie pozostawił pewien skrypt, jak się okazało dopiero ok. sto lat później, był to skrypt dramatu pt. Urfaust, niejako wprowadzenia do później napisanego dramatu Faust. 
Najbliższa przyjaźń łączyła go z wielkim poetą romantycznym Fryderykiem Schillerem. Zmarł w Weimarze, w całkowitym osamotnieniu, po śmierci żony i jedynego syna
Wybrane aspekty życia Goethego

Goethe i kobiety 
Był zakochany w Charlotcie, którą uczynił bohaterką swojej książki "Cierpienia młodego Wertera".
Przyjaciele Goethego
Friedrich Schiller
Karl Ludwig von Knebel
Herzog Karl August
Johann Peter Eckermann
Johann Gottfried von Herder
Friedrich von Müller
Johann Heinrich Meyer
Friedrich Wilhelm Riemer 

Wybrane aspekty twórczości Goethego 
Twórczość
Proza
Powieść dydaktyczna Lata nauki Wilhelma Meistra (Wilhelm Meisters Lehrjahre, 1796 wyd pol. 1893 wraz z Lata wędrówki Wilhelma Meistra)
Powieść epistolarna Cierpienia młodego Wertera (Die Leiden des jungen Werther, 1774, wyd. pol. 1877)
Powinowactwo z wyboru (Die Wahlverwandschaften) (1809 r.)
Lata wędrówki Wilhelma Meistra (Wilhelm Meisters Wanderjahre, 1821, wyd. pol. 1893)

Dramaty
Götz z Berlichingen (Götz von Berlichingen 1773, wyd. pol. 1877)
Ifigenia w Taurydzie (Iphigenie auf Tauris 1787, wyd. pol. 1833)
Egmont (1788, wyd. pol. 1885)
Torquato Tasso (1790, wyd. pol. 1861)
Faust cz. 1. (1808, wyd. pol. 1844)
Faust cz. 2., (ukończony w 1831, wyd. pośmiertnie w 1833, wyd. pol. 1962)
Urfaust – napisany przed podróżą do Włoch, zapomniany, wydany ok. 100 lat później.

Poezje 
Prometeusz (Prometheus, 1773)
Wezwanie do Neapolu, znane też jako Znasz-li ten kraj tłum. Adam Mickiewicz (Kennst du das Land)
Ballada Król Elfów, znana też w Polsce pod tytułami Król Olszyn lub Król Olch (Der Erlkönig, 1782)
Elegie rzymskie (Römische Elegien, 1790,wyd. pol. 1956 (Roman Elegies)
Epos satyryczny Lis Przechera (Reineke Fuchs 1794, wyd. pol. 1877)
Zbiór liryków Dywan Zachodu i Wschodu (1819, wyd. pol. 1963)
Uczeń czarnoksiężnika (Der Zauberlehrling1797)
Idylla Herman i Dorota (Hermann und Dorothea1798, wyd. pol. 1845')

Inne 
Autobiografia Z mojego życia. Zmyślenie i prawda (Aus meinem Leben. Dichtung und Wahrheit, 1811–1833)
Refleksje i maksymy (Maximen und Reflexionen, 1833, wyd. pol.: Czytelnik, Warszawa 1977)
Richard Friedenthal: Goethe. Jego życie i czasy (tyt. oryginału: Goethe. Sein Leben und seine Zeit), wyd. pol.: Czytelnik, Warszawa 1969) 

1963 - W Waszyngtonie Martin Luther King przed 250 tys. Amerykanami wygłosił przemówienie Mam takie marzenie. 
Martin Luther King, Jr. (1929-1968), amerykański działacz na rzecz zniesienia dyskryminacji rasowej, pastor i teolog baptystyczny, noblista.

Bunty są językiem niewysłuchanych.

      Mam takie marzenie, że pewnego dnia czworo moich małych dzieci będzie żyło w społeczeństwie, które nie będzie ich osądzało wedle koloru skóry, lecz wedle ich charakterów.
I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. (ang.)
Źródło: wygłoszone 28 sierpnia 1963 podczas wiecu w Waszyngtonie. 

Miłość jest kluczem, który otwiera drzwi do najwyższej rzeczywistości.
Zobacz też: miłość
Miłość to jedyna siła, która zmienia wroga w przyjaciela.
Zobacz też: przyjaciel
Musimy nauczyć się żyć razem jak bracia, jeśli nie chcemy zginąć razem jak szaleńcy.
Na końcu będziemy pamiętać nie słowa naszych wrogów, ale milczenie naszych przyjaciół.
Nauczyliśmy się fruwać jak ptaki, pływać jak ryby, ale nie nauczyliśmy się żyć jak bracia.
We have learned to fly the air like birds and swim the sea like fish, but we have not learned the simple art of living together as brothers. (ang.)
Źródło: Strenght to Love, 1963
Nic, co człowiek robi, nie poniża go tak bardzo jak nienawiść.
Ten kto biernie akceptuje zło, jest za nie tak samo odpowiedzialny jak ten, co je popełnia.
Zobacz też: zło
Zrób pierwszy krok z wiarą. Nie musisz widzieć całej drogi. Po prostu zrób pierwszy krok.
Take the first step in faith. You don't have to see the whole staircase. Just take the first step. (ang.)
Wierzę, że ostatnie słowo będzie należeć do nieuzbrojonej prawdy i bezwarunkowej miłości.
źródło:wikipedia
04:34, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 27 sierpnia 2007
1922 powstanie Związku Polaków w Niemczech,2005 Arcybiskup Dziwisz objął posługę biskupią w Archidiecezji Krakowskiej
1922 powstanie Związku Polaków w Niemczech,2005 Arcybiskup Dziwisz objął posługę biskupią w Archidiecezji Krakowskiej
Najważniejsze daty i wydarzenia historyczne dnia: 27 sierpnia
Wydarzenia w Polsce 
1492
- Odbyła się koronacja Jana Olbrachta na króla Polski.
1906 - Udany zamach OB PPS na generał-gubernatora Warszawy i guberni warszawskiej, Nikołaja Wonlarlarskiego.
1922 - W Niemczech powstał Związek Polaków w Niemczech, który za swój symbol przyjął później rodło.
1944
- 27 dzień powstania warszawskiego: Reorganizacja polskich oddziałów obrony Starego Miasta.
1973 - katastrofa kolejowa pod Radkowicami.
2005 - Arcybiskup Stanisław Dziwisz objął posługę biskupią w Archidiecezji Krakowskiej.

Wydarzenia na świecie 
1206 - Miała miejsce bitwa pod Wassenberg.
1626 - Miała miejsce bitwa pod Lutter am Barenberge.
1879 - Powstała Narodna Wola - pierwsza rosyjska organizacja rewolucyjna.
1883 - Erupcja wulkanu Krakatau spowodowała olbrzymie (40 m) tsunami w rejonie Indonezji, które pochłonęło 36 000 ofiar.
1916 - I wojna światowa: Rumunia przystąpiła do wojny po stronie Ententy.
1928 - Podpisano układ Brianda-Kellogga, traktatu zakazujący prowadzenia wojny napastniczej.
1952 - RFN uzgodnił z Izraelem wysokość odszkodowań wojennych na 3 miliardy marek niemieckich.
1955 - wydana została po raz pierwszy księga rekordów Guinessa.
1979 - Irlandzka Armia Republikańska przeprowadziła udany zamach na kuzyna królowej Elżbiety II lorda Mountbattena, ostatniego wicekróla Indii.
1991 - Mołdawia proklamowała niepodległość. 

Związek Polaków w Niemczech T.z. (niem. Bund der Polen in Deutchland e.V) jest organizacją polonijną w Niemczech istniejącą od 1922 roku

Celem organizacji była reprezentacja prawna Polaków - obywateli Niemiec i polskich stowarzyszeń wobec władz niemieckich. Główne zadania związku to zdobycie dla ludności polskiej pełnych praw mniejszości narodowej i obrona jej interesów we wszystkich dziedzinach życia społecznego. Mniejszość polska (2 mln ludzi) od dekretów wydanych przeszło 65lat temu nie ma przywróconego statusu mniejszości narodowej w Niemczech, w przeciwieństwie do mniejszości niemieckiej w Polsce (150 tyś ludzi). Skrót T.z. (niem. e.V.) oznacza Towarzystwo zarejestrowane. 

Historia
Organizacja została założona 27 sierpnia 1922 roku
. Do 1939 roku siedzibą organizacji był Berlin.
W 1933 roku związek za swój symbol przyjął znak rodła. W dn. 6 marca 1938 r. podczas I Kongresu Związku Polaków w Niemczech, który się odbył Theater des Volkes w Berlinie, uchwalono Pięć prawd Polaka, które stanowiły ideową podstawę działalności związku.

Związek prowadził działalność kulturalną, gospodarczą i polityczną, miał swoich reprezentantów w sejmie pruskim, sejmikach krajowych i radach miejskich. Organizacja była też inicjatorem powstania działającego do 1939 roku Związku Mniejszości Narodowych w Niemczech, mającego reprezentować interesy obywateli narodowości polskiej, serbołużyckiej, duńskiej, fryzyjskiej i litewskiej. Ze związkiem współpracowali przed wojną działacze narodowi z Łużyc m.in. Jan Skala i Měrćin Nowak-Njechorński należący do słowiańskiego narodu Serbołużyczan - słowiańskiej mniejszości w Niemczech.

Związek PwN współpracował z Polskim Związkiem Zachodnim.

Z chwilą wybuchu II wojny światowej związek został zdelegalizowany przez władze III Rzeszy, jego majątek skonfiskowany, część działaczy rozstrzelano, ok. 1200 członków uwięziono w obozach koncentracyjnych. Po wojnie, w 1945 roku związek wznowił działalność w zachodniej strefie okupacyjnej Niemiec. W 1950 roku ZPwN został zarejestrowany w RFN, początkowo z siedzibą we Frankfurcie nad Menem, a od 1956 roku siedzibą Związku Polaków w Niemczech jest Bochum. W 1950 roku, w wyniku rozłamu na tle stosunku do komunistycznych władz ówczesnej Polski, powstał Związek Polaków "Zgoda" utrzymujący stosunki z PRL. W Polsce działalność związku wspiera m.in. Ruch Obywatelski „Polski Śląsk”
Gazety 
"Dziennik Berliński", "Polak w Niemczech", "Mały Polak w Niemczech", "Gazeta Olsztyńska", "Mazur", "Głos Pogranicza", "Kaszub", "Dziennik Raciborski", "Ogniwo", "Nowiny Codzienne" i inne.
Prezesi Związku Polaków w Niemczech 
1922-1931: Stanisław Sierakowski
1931- kwiecień 1939: Bolesław Domański
kwiecień 1939 - wrzesień 1939: S. Szczepaniak
1950-1964: S. Szczepaniak
1964-1969: J. Styp-Rekowski
1970-1988: E. Forycki
1988-1991: T. Wesołowski
1991-1993: S. Jabłoński
1993-1997: T. Hyb
1997-2004: J. Młynarczyk
2004- : Kazimierz Głowacki

Stanisław Dziwisz (ur. 27 kwietnia 1939, w Rabie Wyżnej, k. Rabki) – polski duchowny katolicki, kardynał prezbiter Santa Maria del Popolo, doktor teologii, członek Kongregacji Wychowania Katolickiego i Rady ds. Środków Masowego Przekazu. Od 27 sierpnia 2005 arcybiskup metropolita krakowski. 


3 czerwca 2005 papież Benedykt XVI mianował go metropolitą krakowskim
(zastąpił kard. Franciszka Macharskiego), a jego osobistym sekretarzem jest ks. Dariusz Raś. 29 czerwca 2005 podczas uroczystości św. Apostołów Piotra i Pawła otrzymał paliusz z rąk Benedykta XVI. 
27 sierpnia 2005 podczas ingresu oficjalnie objął urząd w Archidiecezji Krakowskiej. 
24 marca 2006 podczas konsystorzu otrzymał godność kardynalską (z tyt. prezbitera Santa Maria del Popolo).
Ingres do katedry wawelskiej odbył się 1 kwietnia 2006. Od 14 marca 2007 członek Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. Jest Wielkim Kanclerzem Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W styczniu 2007 ukazała się jego książka opisująca wspomnienia dotyczące życia i pracy Jana Pawła II pt. Świadectwo.

Zwyczaje
Organizuje spotkania z dziećmi na dziedzińcu Kurii Metropolitarnej z okazji świąt (przebrany w strój Św. Mikołaja oraz na Wielkanoc, kiedy święci pokarmy przyniesione przez dzieci).

Odmówił przyjęcia ochrony oferowanej przez BOR w związku z pogróżkami
Po Krakowie porusza się pieszo.
Tytuły i wyróżnienia
2001 - doktor honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
2005 - Człowiek Roku Tygodnika Solidarność
11 maja 2006 - doktor honoris causa Akademii Pedagogicznej w Krakowie
21 czerwca 2006 - honorowe obywatelstwo Nowego Targu[1]
17 lutego 2007 - Człowiek Roku 2006 Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP (wspólnie z prezydentem Lechem Kaczyńskim)
medal Bene merenti Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie

Ciekawostki 
Kard. Stanisław Dziwisz jest kibicem drużyny hokejowej Podhala Nowy Targ. Mawia: „Wracam z wielką radością do swoich licealnych lat, kiedy mimo braku środków finansowych, przychodziłem tu kibicować”.
źródło:wikipedia

04:26, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 26 sierpnia 2007
Historia najnowsza parafii Św Bartłomieja w Gliwicach

Historia najnowsza parafii Św Bartłomieja w Gliwicach
26.08.1994 -Przeniesienie cudownego obrazu Matki Bożej Kochawińskiej z koscioła Św.Bartłomieja do kaplicy zastępczej na osiedlu Kopernika w Gliwicach
26.08.1994 - Ustanowienie przez Księdza Biskupa nowego Proboszcza (księża diecezjalni)
Ksiądz Andrzej Pluta
1994
- rozpoczecie przez księdza proboszcza remontu salek katechetycznych
1995 - rozpoczęcie renowacji i odrestaurowania kościoła głównego Św. Bartłomieja
1996 - Preregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej z udziałem biskupa gliwickiego Biskupa Jana Wieczorka
2000 - ukończenie renowacji- remontu przez księdza proboszcza głównego kościoła
2002 - utworzono na Osiedlu "Obrońców Pokoju" parafię pw. Miłosierdzia Bożego, którą również wyodrębniono prawie w całości z parafii św. Bartłomieja.
2004 - remont ogrodzenia, alejek na cmentarzu parafialnym Św Wojciecha przy ulicy Św Wojciecha
2005 - rozpoczecie remontu wieży głównej kościoła
2006 - rozpoczecie remontu Probostwa
Zdjecia pochodzą z mojego prywatnego albumu.
Preregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej listopad 1996
Zdjęcie 1 - Powitanie Księdza Biskupa Jana Wieczorka 

  
Zdjęcie 2 Procesja z obrazem do Ołtarza Głównego 
  
Zdjęcie 3 Eucharystia przy Ołtarzu Soborowym
 
  

Zdjęcie 4 część "ekipy remontowej" społecznie przychodzącej do remontu kościoła 
  

źródło: Paweł Janus
www.paulus1111.blog.interia.pl

www.januspablo.blog.interia.pl
www.januspablo.blog.onet.pl
www.paulus1111.blog.onet.pl
www.paulus1111.blox.pl 
www.januspablo.bloog.pl

www.januspablo.bloog.pl

www.coloseum.bloog.pl

11:48, pablo.janus
Link Dodaj komentarz »